Σήμερα, στη στήλη "Στα βαθιά" έχω προσκαλέσει την ποιήτρια Ραφαέλα Χαμπίπη. Η καλεσμένη μου γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά έχει μείνει στην Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Ολλανδία. Έχει σπουδάσει Θεατρολογία, Δημιουργική Γραφή και Επικοινωνία. Εργάστηκε στο θέατρο, στη διαφήμιση, στην επικοινωνία και στα social media. Τον Μάρτιο του 2025 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Μετρονόμος η πρώτη της ποιητική συλλογή.Τιτλοφορείται Βία και Φόμο και απαρτίζεται από 36 ποιητικά κείμενα. Η γραφή της περιγραφική, ρεαλιστική, ευαίσθητη και σκληρή συνάμα, μιλά ατρόμητα για όσα προσωπικά και κοινωνικά μάς πονάνε. Θα δούμε δέκα ποιήματα αυτής της σημαντικής πρώτης δουλειάς και περιμένω με πολύ ενδιαφέρον τη συνέχεια...
ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ
Είσαι μια σκέψη
μια πιθανότητα
μια επιταγή και μια ανάγκη
μια θηλιά γύρω από τον λαιμό μου
ένα καλούπι δελεαστικό
Πεθαίνεις στο καλαθάκι του μπάνιου μου
στο ταμείο του φαρμακείου της παραδίπλα γειτονιάς
-Εκεί που δεν με ξέρουν
στο χειρουργείο ενός τέρατος με επικριτικό βλέμμα
κι αιχμηρά εργαλεία
ζωντανεύεις τα βράδια,
όταν κρατώ το λούτρινο της παιδικότητάς μου
ξαναπεθαίνεις με το πρώτο φως
και το οχτάωρο του γραφείου
Κάθε μήνα σε περιμένω κι ας μην μπορώ να σε έχω
και σε έχω βαφτίσει
έχεις πολλά ονόματα, παιχνίδια, γέλια
και μου σκίζει τη σάρκα η απουσία σου
ματώνω φορώντας το χαμόγελο της ανακούφισης
Δεν σε θέλω εδώ -Δεν τους αξίζεις
δεν αξίζουν τη θυσία σου στη Μεσολογγίου
το ξεβρασμένο σωματάκι σου στη Λέσβο
την τέφρα σου στο δεύτερο βαγόνι
ούτε καν την υψωμένη γροθιά σου δεν αξίζουν
Μια μέρα, όσοι τώρα σε απαγορεύουν
θα μου ζητήσουν τα ρέστα της ανυπαρξίας σου
μα ας ψάξουν αλλού για τις φουσκωμένες κοιλιές
και τις πιο ευτυχισμένες μέρες
μια μέρα, θα έχω επιβιώσει, θα με έχω μεγαλώσει
θα είμαι μια άλλη τότε και για εσένα θα είναι πολύ
αργά -Θα έχεις σωθεί
Σήμερα, όμως, θα παλέψω για λογαριασμό σου
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Μια σειρά από προσωπικές επιτυχίες
μια στοίβα από επιτεύγματα
παινέματα, διακρίσεις -αληθινά ψέματα
αυτοδημιούργητοι επαγγελματίες
Μια γκρίζα πόλη που λατρεύουμε να μισούμε
πτυχία κι αυξήσεις που απαλύνουν το τραύμα
ανταγωνισμοί και κύκλοι κοινωνικοί
ο έρωτας ένα συμπλήρωμα διατροφής
Ένα βιογραφικό που παντρεύεται το άλλο
φώτα λεντ που ασχημαίνουν τα σώματα
όταν ενώνονται
εκδρομές που θα έπρεπε να κρατούν για πάντα
αλήθειες που πνίγονται σε σαρκασμούς
Μια μεταειρωνική δυστοπία
ένας μπρουταλισμός
φοβισμένοι απ’ τον φόβο
-πρεζάκια του ρεαλισμού
πειστήκαμε πως δεν υπάρχει χάπι εντ,
μη χρειαστεί και το κυνηγήσουμε
ΕΔΕΜ
Τίποτα το αληθινό δεν υπάρχει εδώ
πρέπει να πληρώσεις το τίμημα
αν γευτείς τη γνώση
και είναι τόσο άνετα εδώ, τόσο ζεστά
και πονάει η επανάπαυση
και προκαλεί η πτώση
και κοιμάσαι με την προσμονή της
δεν έχεις το θάρρος
Μόνο ψέματα υπάρχουν εδώ
μόνο χάδια χειραγώγησης
φιλιά που αφήνουν σημάδια ντροπής
και γλυκόπικρες ενοχές
και χυμός πετιμέζι από λωτό
εξαγοράζει άλλη μια μέρα
από την υπομονή σου
οι φυλλωσιές κρύβουν πια τον ήλιο
και έμαθε το βλέμμα σου στο σκοτάδι
ΦΟΜΟ
(Fear Of Missing Out)
Πρησμένα μάτια και κουρασμένοι αντίχειρες
σκεπάσματα καταφύγια
η καρέκλα έχει πάρει ανθρώπινη μορφή
Ποτέ δεν ξέρεις τι θα αποκαλύψει η ανανέωση
ποια κατάσταση θα γνωστοποιήσει
ποια μάτια θα ξαναδείς, ενώ είχες ορκιστεί
είναι μαγικό πως σε κοιτάνε αυτά τα μάτια
χωρίς να το ξέρουν -μονόπλευρη συνάντηση
I AM, I AM, I AM
Έχω μια φωτογραφία μου
τα πόδια μου φαίνονται μακριά και λεπτά
μαυρισμένα από έναν ήλιο που είχε βυθιστεί
φόντο κάποιο γαλάζιο ενός νησιού
Νοητά επιστρέφω σε εκείνες τις διακοπές
σκύβω στα πόδια μου και τα φιλάω
από τα δάχτυλα μέχρι τα γόνατα
και πιο ψηλά
Είμαστε οι δυο μας
εγώ κι εγώ
μόνες σε μια καλοκαιρινή έξαψη
μόνες σε μια αιώνια συμφιλίωση
Με νιώθω να τρέμω
γεύομαι όσα μέσα μου έχω θάψει
δεν σταματώ, χάνομαι όλο και πιο βαθιά
αντίστροφη γέννηση
Κανείς δεν με έζησε όσο εγώ
δεν είμαστε πια δυο ξένες
στο μυαλό μου τα λόγια της Σύλβια
Υπάρχω, υπάρχω, υπάρχω
ΑΛΥΣΙΔΑ
Κι όμως γράφουμε ιστορία
η πρωινή ρουτίνα
το βραδινό ξενύχτι
οι ελεύθερες ροές μέσα στο κεφάλι μας
Κουβαλάμε όσα εκείνες δεν είπαν
όσα δεν τόλμησαν να σκεφτούν
τους πόνους και τους συμβιβασμούς
κι έτσι απλά τις απελευθερώνουμε
Τα μηνύματα στα κινητά μας
τα πόστερ στους τοίχους μας
οι μελανιές που έκρυψαν
οι βέρες που δεν κάνουν πια στα δάχτυλά τους
Η αυθάδεια που τις έκανε περήφανες
κι ας μη σου το ’παν
το μειδίαμα καθώς σου φώναζαν
το άγνωστο που τις τρόμαξε
Σαν γυναίκα θέλω να σε αγκαλιάσω
σαν κόρη δεν σε συγχωρώ
και λυπάμαι για όσα έχασες
και πενθώ για όσα έζησα
Όλα όσα δεν καταλαβαίνεις
τα κάνω για μας
σου δίνω την ευκαιρία
τώρα που ακόμα δεν έχω τη μοίρα σου
Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΟΡΑΛΛΙΟΓΕΝΗΣ ΥΦΑΛΟΣ
Λεύκανση
Στείρωση
Βιοποικιλότητα τέλος
Νεκροταφείο
Το Παγκράτι κρατάει ακόμα
στον δρόμο τα είδη συνυπάρχουν
καλημερίζονται πολύγλωσσα
επιβιώνουν παράλληλα
Σου κρατάω την πόρτα να περάσεις
κρατάς σουηδικό συναρμολογούμενο καναπέ
να σε βοηθήσω να τον στήσεις;
θα φωνάξεις μάστορα, λες, εσύ δεν έχεις ιδέα
Ο τρελός της γειτονιάς δεν είναι παρά ένα παιδί
δεν περπατάει, τον ανεβοκατεβάζει η μάνα του
γιατί δε βάζουν ράμπα στα σκαλιά;
δεν ξέρω το όνομά του, μόνο τον ήχο του
Το κουδούνι μου γράφει ένα όνομα αντρικό
μην το αλλάξεις, καλύτερα έτσι, είπε ο μπαμπάς
κάνω πως μιλάω στο τηλέφωνο
όταν έρχεται το φαγητό
ή σε κάποιον άνδρα, μέσα
Το νοίκι πάει στο Χονγκ Κονγκ
μα η Κίνα μένει απέναντι
το ημιυπόγειο δεν ξέρω κατά που πέφτει
από πάνω πάντα γαλανόλευκοι
Όσο πιο πάνω ανέβεις, τόσο πιο καθαρή η Ακρόπολη
τόσο πιο καθαρός ο αέρας
τόσο πιο ακριβό το νοίκι
τόσο πιο μεγάλο το ψάρι
VIVA LA RÉVOLUTION
Όλοι εκεί έξω είναι για ’μένα
Όλα τα χωράει το κενό
Όλοι προλαβαίνουν την επιβράδυνση
Κανείς δεν μένει για πολύ
Μου ζητάς να ηρεμήσω
Δεν φταις εσύ, μου λες
Μεγάλες προσδοκίες
Μικρές δυνατότητες
O βασιλιάς είναι νεκρός
Ζήτω ο βασιλιάς
στη διαδοχή έχασα το μέτρημα
ίσως ήρθε η ώρα για μία επανάσταση
ΑΣΤΕΙΟ
Ξέρεις, είπα ένα αστείο
και γέλασαν οι άγνωστοί μου
και τους ένιωσα πιο δικούς μου
και δεν με ένιωσα τόσο ξένη
και κάπως ανάσανα
Καμιά φορά σκέφτομαι πως φεύγω
και πρέπει να γίνουν όλα γρήγορα
να προλάβουν να ενταχθούν
να προλάβεις κι εσύ
κάτι να ζήσουμε
Υπάρχουν μέρες που όλα μοιάζουν μετάβαση
ξύπνημα από ολική νάρκωση
να πιαστώ από έναν περαστικό
να μάθω το όνομά του
δεν είναι μονόλογος η ιστορία μου
ΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Ανέβα
Κέρδισέ το
Απόδειξέ το
Την αξία σου
Ναι, μαμά
Φτιάχτε το εσείς
διαβάστε τα λάθη μας
βγείτε να τα κάνετε επιστήμη
μόνο αγώνα μην τα κάνετε
σεβασμός στην ιστορία
Αν ακούσεις τραγούδι,
κλάψε
γράψε σκέψεις
όχι δικό σου
και τι θα έγραφες -που να μην έχει γραφτεί
Ησυχία
είναι νωπές οι μνήμες
δεν μιλάμε πια γι’ αυτά
δεν ήσουν εκεί
δεν έχεις δικαίωμα
Και το αίμα;
Στέρεψε
κι αν κυλά μαζί μου;
Είναι άλλης γενιάς αίμα
Κι αν είμαι συνέχεια;
Βαρύ φορτίο
να με βαφτίσεις ελπίδα
να περιμένεις να κάνω το ίδιο
παιδιά χωρίς μέλλον
που τα είπαν ελπίδες
Κι ίσως να μην έχει σημασία
τι έγινε κι αν θα είναι κύκλος
οι τάφοι σφραγίστηκαν
τα στόματα έκλεισαν
αλλά πώς να σιωπήσω;
Είναι οι φωνές που δεν γνώρισα
τα μέρη που δεν πήγα
σε οθόνες και άλμπουμ οικογενειακά
βουνά και όχθες
τότε εδώ και τώρα εκεί -μπορεί ξανά κι εδώ
Κι αν το πρωί έχω χάσει -το πιθανότερο
θα ξέρω πως δεν πρόδωσα
θα πενθήσω στο τσιμεντένιο μνήμα
πριν πάω στη δουλειά μου
πριν κοιτάξω μόνο αυτή
Βιογραφικό
Η Ραφαέλα Χαμπίπη γεννήθηκε το 1998 στην Αθήνα. Σπούδασε Θεατρολογία, Δημιουργική Γραφή και Επικοινωνία. Έχει ζήσει σε Ελλάδα, Ιρλανδία και Ολλανδία και έχει δουλέψει στο θέατρο, στη διαφήμιση, στην επικοινωνία και στα social media. Αλλάζει διαρκώς τόπο κατοικίας και χρώμα μαλλιών. Η Ραφαέλα Χαμπίπη συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό με την πρώτη της ποιητική συλλογή Βία και Φόμο, ένα σύνολο ωμών σκέψεων που εστιάζουν στα μοτίβα της βίας και στην αγωνία της ένταξης υπό τη σκιά του προσωπικού και του συλλογικού τραύματος.
