Σήμερα, στη στήλη "Στα βαθιά" έχω προσκαλέσει την ποιήτρια Νελιόνα Μούτσου. Η καλεσμένη μου γεννήθηκε στη Βόρειο Ήπειρο, αλλά μεγάλωσε στη Ρόδο. Σπούδασε Ψυχολογία στην Αθήνα και Συμβουλευτική Ψυχοθεραπεία στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Σήμερα ζει και εργάζεται ως ψυχοθεραπεύτρια στο Εδιμβούργο. Έχει γράψει τις ποιητικές συλλογές Ματωμένο σώμα (εκδόσεις Ενύπνιο 2022) και Άπατρις γη (Εκδόσεις Βακχικόν 2025). Η ποίησή της κινείται στα μονοπάτια της σύγχρονης υπαρξιακής γραφής. Ο λόγος της είναι συγκινησιακά ηχηρός, αφτιασίδωτος,τολμηρός. Η γυναικεία ματιά χρωματίζει τη σκέψη και την έκφρασή της για όλα όσα απασχολούν τον άνθρωπο του καιρού μας. Θα δούμε πέντε πολύ ξεχωριστά ποιήματά της!
Η Μήτρα της Οργής
Νιώθει οργή απέναντι στην μήτρα της.
Και έτσι, ένα πρωί του Οκτώβρη,
αποφάσισε να την σκίσει από το σώμα της.
Πήρε ένα τεράστιο μαχαίρι
από το συρτάρι της κουζίνας—
από εκείνα με τα οποία
κόβει τις χοιρινές μπριζόλες σε κύβους.
Και άνοιξε μια τεράστια τρύπα στο δέρμα της.
Και σιγά σιγά—
χρατς, χρατς, χρατς—
έκοψε ένα ένα κάθε ιστό
που κρατούσε την μήτρα
περήφανη και μεγαλειώδη
μέσα στο σώμα της.
Κάθε ίνα.
Κάθε νεύρο.
Κάθε μικρό κοκκαλάκι.
Άνοιξε το παράθυρο
και την πέταξε με μένος
μακριά, μέσα στην φθινοπωρινή ομίχλη.
Δεν σκούπισε το αίμα από το πάτωμα.
Δεν την ένοιαζε που έμεινε εκεί—
και στην αντανάκλασή του
έβλεπε την θλίψη της.
Και μια σπίθα ικανοποίησης,
όμοια με εκείνα τα σαδιστικά μάτια του πατέρα της.
Πήρε τα κουρασμένα της πόδια στο σαλόνι.
Σαν να την πείραζε λίγο αυτή η τρύπα στην κοιλιά.
Ίσως να έπαιρνε τον γιατρό της αύριο να την κοιτάξει.
Και άνοιξε την τηλεόραση
Μέσα της
Μέσα της ο παλμός της αρχαίας γης,
Μέσα της ο παράδεισος και η κόλασή σου.
Μέσα της εκείνα τα όνειρα που έκανες
σαν ήσουν παιδί,
Μέσα της το σκοτάδι ολάκερου του σύμπαντος .
Μέσα της η λάμψη απ’ το αστέρι του βορρά,
Μέσα της ο κόσμος σου και η ξενιτιά σου.
Μέσα της ολόκληρη η καρδιά του σύμπαντος
Και το χτυποκάρδι της μητέρας γης.
Μέσα της όλα όσα ονειρεύτηκες
στο μεθύσι του πιο ερωτικού σου ονείρου.
Μέσα της ο κόσμος όλος.
Μέσα της μια μωρουδίστικη μελωδία,
και το τραγούδι της άγριας θάλασσας.
Μέσα της η δική σου αντανάκλαση—
εκείνη που πάλεψες ζωές ολόκληρες
με χέρια ματωμένα να αποφύγεις.
Μέσα της το σπίτι σου,
η τιμωρία σου,
κι ολάκερος εσύ—
η δική της ξενιτιά.
Όνειρα στην κατσαρόλα
Εκείνο το πρωινό
δεν είχε πολλά να κάνει.
Κι έτσι πήρε μια κατσαρόλα
απ’ το ντουλάπι της κουζίνας
κι έβαλε μέσα τα όνειρά της.
Τους έριξε αλατοπίπερο
και λίγο ζεστ, λησμονημένης άρνησης.
Τα άφησε να σιγοβράζουν.
Ώρες πέρασαν.
Μέρες ολόκληρες ίσως.
Κι αυτή, σαν άγαλμα,
είχε μείνει να αγναντεύει τον κόσμο
να περνά απ’ το ανοιχτό παράθυρο.
Όμορφο σώμα.
Όμορφα μάτια.
Μα είχε ξεχάσει εκείνο το τραγούδι
που έλεγε μόλις πριν λίγα λεπτά
στο μυαλό της.
Τώρα έπαιζε σε ένα πικάπ
στο σαλόνι της νιότης της.
Πώς βρέθηκε εκεί;
Ένα τραγούδι-φάντασμα.
Κι εκείνα τα όνειρα,
ξεχασμένα στην κατσαρόλα,
είχαν πάρει φωτιά.
Το σπίτι έκαιγε.
Το σώμα της έκαιγε.
Μα εκείνη έβλεπε τον κόσμο
έξω απ’ το παράθυρο να περνά—
και χαμογελούσε.
Μάνα
Μάνα
Με το αίμα σου βάφτισα
τα θεμέλια της ζωής μου.
Το σώμα μου,
ένα έρημο καταφύγιο
για άγρια πουλιά
και παιδιά πεινασμένα.
Κουβάλησε τον δικό σου σταυρό,
όμοιο με εκείνον του Χριστού.
Μάνα,
Με κούρασε το σκοτάδι.
Το σώμα μου λύγισε
σαν κλαράκι στον άνεμο
ενός άγριου χειμώνα.
Η καρδιά μου έθρεψε αιώνες
τη μοναξιά τούτης της γης.
Τα χέρια μου έσκαψαν,
έσκαψαν με μανία
για λίγο ψωμί.
Η τραχιά γη τα μάτωσε,
τα έκανε ένα με το χώμα.
Κι όσο έσκαβα,
τόσο λιγόστευαν τα ψίχουλα.
Κι έτσι ξέμεινα να κυνηγάω χίμαιρες
με μορφή ψωμιού
στα όνειρά μου.
Μάνα,
Λέω να φύγω τώρα.
Θα πάρω εκείνον τον δρόμο,
τον τραχύ, μέσα απ’ τα βουνά,
που μου ’χες πει κάποτε να αποφεύγω.
Ανησυχούσες για μένα,
έτρεμε το φυλλοκάρδι σου.
Δεν ήξερες πως εγώ κουβαλάω
και τη δική σου καρδιά,
εκείνη που εσύ δεν άντεχες
να κοιτάξεις στα μάτια.
Μάνα,
Σ' αγαπώ.
Φεύγω τώρα.
Θα σου στείλω μαντάτα
από μια γη ξένη,
σύντομα, ίσως τον άλλο μήνα.
Θα σου γράψω πώς περνάω,
θα σου πω πως η ζωή εδώ
είναι όλα όσα ονειρεύτηκες.
Θα σε κάνω λίγο να γελάσεις,
ίσως χύσεις και μερικά δάκρυα
για εκείνα τα χρόνια που δεν πέρασες.
Θα σε κάνω να αγαπήσεις
το σκοτάδι της ψυχής σου.
Στο υπόσχομαι: όλα θα γίνουν καλά,
όλα θα μοιάζουν
με χαρμόσυνο όνειρο.
Χαρούμενα μαντάτα θα γίνουν όλα,
να φωτίσουν σαν λυχναράκι
το σκοτάδι της ζωής σου.
Να προσέχεις, μάνα.
Αντίο για τώρα.
Όσα δεν είπα
Ήθελα να σου πω τόσα πολλά εκείνο το βράδυ
Ήθελα να σε νανουρίσω,
να σου πλύνω τις πληγές
με λάδι και αλάτι.
Να κάνω τον κόσμο σου ουρανό
και εκεί μέσα να βάλω εμάς τους δύο—
δύο ταξιδιάρικα πουλιά
που κάθε βράδυ πετάνε
μέσα σε γαλαξίες
φτιαγμένους από μπισκότα σοκολάτας.
Είχα να σου πω τόσα πολλά.
Λέξη λέξη ήθελα
να χτίσω τον κόσμο σου—
ένα κάστρο, ένα δέντρο
και ένας γαλάζιος ουρανός.
Και εκεί μέσα να βάλω εμάς τους δύο,
κάθε πρωί να αγναντεύουμε
σαν την Ραπουνζέλ
εκείνον τον κόσμο
που δεν θα μας ανήκει ποτέ.
Κάθε πρωί θα απλώνουμε τα χέρια
με λαχτάρα να τον φτάσουμε
και κάθε πρωί ανεξαιρέτως
αυτός θα μας κοιτά
και θα γελά
με περιφρόνηση.
Ήθελα να σου πω τόσα πολλά εκείνο το βράδυ.
Λαχταρούσα να σε ρωτήσω
για τη ζωή σου—
για το πώς πίνεις τον καφέ σου το πρωί
και πόσους κύβους ζάχαρης
βάζεις μέσα στα γαλάζια όνειρά σου
για να ξεχάσεις.
Για να μην σε ρουφήξει η θλίψη
που σου γνέφει
μέσα από τον καθρέφτη–αντίκα
που έχεις στη γωνία
του υπνοδωματίου σου.
Και τελικά έμεινα
να σε κοιτώ
μέσα από τον καθρέφτη—
και δεν έβγαλα μιλιά.
«Πώς να μιλήσουν
όσοι δεν υπάρχουν πια»
Βιογραφικό σημείωμα
Η Νελιόνα Μούτσου γεννήθηκε το 1987 στο χωριό Δρυμάδες της Βορείου Ηπείρου. Το 1992, μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, μετανάστευσε με την οικογένειά της στη Ρόδο, όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε Ψυχολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, και Συμβουλευτική Ψυχοθεραπεία στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Σήμερα ζει και εργάζεται ως ψυχοθεραπεύτρια στο Εδιμβούργο. Έχει γράψει την ποιητική συλλογή Ματωμένο σώμα (εκδόσεις Ενύπνιο 2022). Η Άπατρις γη είναι η δεύτερη ποιητική συλλογή της.
