Ο ιβίσκος στην ποίηση (Ποιήματα)

Ο ιβίσκος στην ποίηση (Ποιήματα)

Οι ιβίσκοι μαγεύουν τα μάτια μας  και μεθούν τις αισθήσεις μας! Για να δούμε πώς κατοίκησαν στα λόγια των ποιητών!

Ο κόκκινος ιβίσκος σβήνει τελευταίος-ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ

μια ζωή σε περιμένει
να μάθεις γράμματα
αριθμούς
αποχρώσεις.

έχεις διαλέξει και βαστάς:

Τους πλησιέστερους φίκους
για την καλλιγραφία του πρωινού,

το περιποιημένο νεκροταφείο
που ανεβαίνει έως την κορυφή του λόφου
για τις ανάγκες της προοπτικής,

τη φυτεία του καουτσούκ
την αφήνεις ως συνήθως για το βάθος της σκηνής,

τα άνθη της κανέλας
είναι βέβαια ό,τι αρμόζει
για το περιθώριο της νοσταλγίας.

Απόγευμα των διαψεύσεων
στη λιμνούλα με τους γυρίνους

καθρεφτίζεται με τις ώρες
ο τρυφερός
ο μνησίκακος

χειμώνας

ένα ζευγάρι γαρδέλια
ακίνητα, με παρατηρούν:
Εξημερώνοντας παρελθόν,
σκάλισα, πότισα έως εδώ ματαιοδοξίες,
διδακτορικό στα λασπόνερα.

Δύσκολο, βαρύ πρωινό
ξεδιψάει όμως με τα πέταλα της βροχής
ο κοκκινολαίμης

αμέριμνος
ή μάλλον όχι.

Ένα κλαδί είναι ο κόσμος
και θα σπάσει
γι’ αυτό σε λίγο θα πετάξει

μήπως και σωθεί.

Στα χαμηλά κλαδιά του σφενταμιού
ένας κόρακας
δεν κρύβεται

μόνο αλλάζει το φως
σε πένθος.

Δύσκολα τις ξεχωρίζεις στο ημίφως

αλλά είναι εκεί
τρέμουν
επιζούν οι σουσουράδες
σαν λεπτεπίλεπτες
πολύπειρες

όπως οι σκανταλιές των μικρών παιδιών.

Μπήκε από ώρα στο δωμάτιο
μα δεν μπορεί να βγει
χτυπιέται
ματώνει στους τοίχους
τσακίζει τα υπέροχα φτερά του
δεν ξέρει από παγίδες και σχέδια θεού

οι τρίλιες της οδύνης

το βροχοπούλι μαθαίνει τρόμο.

Τα μπαμπού στο απομεσήμερο
φωνήεντα

εύηχο διαρκές παρόν

φόρμιγγες κυριολεκτούν
Λάο Τσε.

Τα πουλιά παρεμβαίνουν στις υποθέσεις των ανθρώπων.
Επιβάλλονται συχνά με τον τρόπο τους.

Τα φτερουγίσματα
οι φωνές
το τραγούδι τους
σκεπάζουν στο τέλος τα λόγια
τις πράξεις
ό,τι δηλαδή μας υπαγόρευσε μια σκοτεινή φύση.
Είναι αναμφισβήτητα η πλειονότητα.
Οι φρουροί των τάφων μας.

Βασιλίσκοι με τα κίτρινα λοφία
στη σκιά τους μεγαλώνει,
βλέπει από μικρή το αίμα,
τη φώτιση
κι άλλα θρέμματα πτερωτά

η άνοιξη.

Μάρτιος.

Βίαια,
απότομα
έτοιμα να ξεκολλήσουν τον καιρό
από τα ημερολόγια

ν’ ανέβουν στον ουρανό με πείσμα

τ’ αητομάχια.

Είναι πολύ κοντά,
βλέπω καθαρά τους λαιμούς,
τους τέλειους ρυθμούς

σε λίγο θα μ’ έχουν φτάσει

αλλά έχω σχεδόν πετύχει να δυσπιστώ
δε θέλω να με παρασύρουν πάλι
στον ουρανό τους,
-όσο ανυστερόβουλος κι αν φαίνεται-

οι γυπογέρακες.

Κατεβαίνει κι ανεβαίνει στο δέντρο
σαν φιλί σε γδαρμένο από τα χρόνια λαιμό

ξέρει απ’ έξω τα γυρίσματα του καιρού
και προσέχει τα παιδιά
να μην το πιάσουν για παιχνίδι
κατεβαίνει
κι ανεβαίνει το δέντρο
σαν ελπίδα
σαν δύναμη,
το πόσουμ.

Τα φλαμίνγκος ξαφνικά χαμηλώνουν
πάνω από τη λίμνη γυαλί
έτοιμα να βουτήξουν
στην ευωχία του τυχαίου

τα συγκρατεί τι όμως και για πόσο;

Σαν αναποφάσιστα τώρα
να δώσουν πολύ θάνατο.

Εκείνα τ’ άσπρα πουλιά χαμηλώνουν κι άλλο
γερανοί της Σιβηρίας,
οι αργυροτσικνιάδες των μεγάλων αποστάσεων

στο ειλητάριο του δικού μας ουρανού τώρα

δημότες της φυγής.

Κοιτάζει αλαφιασμένο το κλαδί του
φοβάται πολύ γιατί το ξέρει καλά
ποτέ δεν κάνει λάθος
ο τυφώνας ξεκίνησε ήδη απ’ το νότο
από τη μέση του ωκεανού αυτή τη φορά
κι έρχεται να το πνίξει

ακούει
βλέπει τα πάντα το ορτύκι
ώρες πολλές προτού συμβούν

γι’ αυτό και τρέμει τώρα
αλφάβητο του πανικού

μέσα στο μάτι του καιρού.

Πετούν κι όλας μακριά

μόλις που διακρίνονται
στην ομίχλη της παραλίας
θα έχουν στεγνώσει τα αίματα στα φτερά
στα ράμφη

ωριμάζουν μέσα στη γοητεία της αρπαγής
οι κορμοράνοι.

Τα χρώματα ντύνουν τα θηράματα με στοργή
η υπέρταση κομψότητα του απογεύματος

ένα γεράκι αγέρωχο
ανεβαίνει τον σιβυλλικό ουρανό

στα δέντρα
στα μονοπάτια
στο φρύδι του βουνού
γραφές πεπρωμένου

κάτω η Γουινέα του Ισημερινού, το Καμερούν

το γεράκι επιμένει όσο ποτέ άλλοτε
θέλει να δει,
να καρφώσει ζωή

η αξιοπρέπεια αυτής της πτήσης.

Αφήνει πίσω του σήμερα
ενα σημάδι στο χώμα
σαν αποχαιρετισμός
στο νόημα του κόσμου

το ρακούν.

Λόχμη από διήγημα, βιβλική και μαύρη

ο φασιανός σταμάτησε ν’ ακούσει με προσοχή
λέξεις που ηχούν σαν σπόροι
να πέφτουν στο πιάτο τ’ ουρανού.

Στα δρακόχορτα ένα ρίγος,
σα να κουνήθηκαν

μάλλον θα πέρασε η ζωή μας.

Δεν είναι πια το αδέσποτο
γιασεμί της ειλικρίνειας

ούτε βέβαια το άρωμα
ενός ανέμελου χθες

αλλά ο βρυχηθμός του λυκόφωτος.

Η τσίχλα έχει κι όλας κουρνιάσει
σε μια παράγραφο ερήμου
δικαιωμένη
άτρωτη.

Οι ερωδιοί σ’ αφήνουν να πλησιάσεις
με την άνεσή σου
είσαι άλλωστε ο ατροφικός,
ο άσχετος των πτήσεων.
Η ξέχειλη τάφρος σ’ εμποδίζει να τους φτάσεις.

Το απόγευμα βουτηγμένο στον αυθεντικότερο ίασπι
διαδηλώνει την υπεροπλία του.

Γίνεσαι στο μεταξύ κάτι άλλο
στην άκρη των μυστηρίων.
Ένας ερωδιός θα σε αναγγείλει σε λίγο

είσαι ήδη ένας ζωηρός κυπρίνος.

Όσο και να θέλει
όσο και να επιμένει
δεν μπορεί άλλο να κρυφτεί
σ’ αυτό το φύλλο με τις λέξεις
ο συκοφάγος από τη Μάνη

εξέχει
τρέμει το ράμφος
η ουρά του,
ένα παράπονο.

Το νεροπούλι ξαφνιάστηκε
αλλά ήταν μόνο η φωνή σου
σε αναγνώρισε αμέσως μέσα στις ψυχές-

γύρισε πάλι στα καλάμια του.

Λέει και ξαναλέει
η βρύση στο βατράχι να περιμένει λίγο ακόμη
αλλά εκείνο επείγεται
τρέμει
θέλει να ρουφήξει ει δυνατόν
τα πάντα

έτοιμο από ώρα
να κατεβάσει ακόμη και τον ουρανό
σε μια σταγόνα.

Έρχεται σχεδόν στο ύψος μου
βουτηγμένο στα σκουπίδια
στην άκρη της πλατείας
αναποδογυρίζει σημασίες πολιτισμού
κάτι να βρει να φάει
αλλά ήρεμο,
λες και πέρασε δύο φορές μέσα από την
αιωνιότητα
το μαραμπού.

Πάνω από τη λίμνη με τα τραγούδια,
στο Μεσολόγγι,
το αργό
σίγουρο πέταγμα του πελαργού

πάνω από τη λίμνη της Καστοριάς,
το ψιλοβρόχι να τονίζει λεπτομέρειες προθέσεων
φτερών

η ίδια επιβεβαίωση των μετεωρισμών αυτή τη στιγμή
πάνω από τη τεχνητή λίμνη του Θερινού Παλατιού
στα πρόθυρα του Πεκίνου

είναι ο πελαργός που μ’ εξετάζει αυστηρά
να δει αν θα μπορέσω ν’ αντέξω μεταφορές.

Πηγή: Βλέπω,Εκδόσεις Ύψιλον,2013

Ο μικρός ιβίσκος ο εδώδιμος -ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ

Το παιδί είπε «παπά, θέλω:> νερό».
Αυτός τρέμοντας σύγκορμος
του έφερε νερό.
Το παιδί δεν μπορούσε να πιει νερό.
Το παιδί ξεψύχησε μέσα σε λίγες ώρες.
Τώρα, όταν εκείνος πίνει νερό,
θυμάται τη ζωή του
σαν μια έρημο
που μέσα της
κάποτε είχε φυτρώσει
ο μικρός ιβίσκος
ο εδώδιμος.
Τώρα όταν το νερό κυλά στο λαρύγγι του
είναι όπως ένας ποταμός
που εκβάλλει
σ’ εκείνη την έρημο.

Μακάριο νοσοκομείο, 2006

Πηγή: Το απραγματοποίητο,2010

Ροζ ιβίσκος-ΕΙΡΗΝΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

Αλμύρα
για πάντα μαζί σου
κάτω απ’ το λευκό λινό φόρεμα

Βυθίζεσαι
Μια καμπυλότητα στη μέση του κορμιού γόνιμη
τα άκρα διαλεκτικά με το χώμα
απαριθμούν μια ήβη εκρηκτική

Άνθος
ανθεκτικό στην ξηρασία του τοπίου
πλάι σε ένα στόμα
παράλληλο με το δικό σου

Πηγή: Σώμα δρομολόγιο, 2016

Το ανάβρυσμα-ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ

[ Το ανάβρυσμα]

Είσαι παντού

στο φως
στη μουσική
στη στέρεη γη
στην πάχνη των ονείρων
σ’ ό,τι βαθιά στη σιγαλιά ενδημεί
σ’ ό,τι διαχέεται στη
βοή του κόσμου

στις τροχιές των γλάρων
στις άνθινες πλαγιές που περιμένουν
τον φονικό χορό
των ερωτευμένων

στα σκοτεινά κελιά που θησαυρίζουν
στέρνες δακρύων

στους τάφους τούς χορταριασμένους
που ’χασαν όνομα και μνήμη

στον ζητιάνο που ακόμη
μέσα του ψάχνει
το θείο βρέφος

στον προφήτη που κρούει
τον ουρανό και βρέχει
βρώσιμη ελπίδα

στους γέρους που παράμερα σωπαίνουν
για να μπορούν ν’ ακούν
τα μέσα λόγια

στα παιδιά
που το σώμα τα βαραίνει
και φεύγουν απ' το σώμα
και πετάνε

Είσαι παντού

στη ρέμβη των πραγμάτων
στου Απριλομάη τη χειμέρια νάρκη
στην έρημο των σιωπηλών βλεμμάτων
στη μάταιη των χεριών
ιχνηλασία

στα σιωπηλά δωμάτια που βραδιάζουν
στους καθρέφτες που πάντα περιμένουν
στων ρολογιών τον αδιατάρακτο ύπνο
στο κρεβάτι με την Μαρμαρωμένη

Είσαι παντού

στον κουρνιαχτό των δρόμων
στον ωκεανό της αφρισμένης πόλης
στων όχλων την κινούμενη άμμο
στους ήχους των τριάκοντα αργυρίων

στο χωρισμό με το λευκό μαντίλι
στην προσμονή με το χλωμό καντήλι
στην αγάπη με το ανοιγμένο τραύμα

στο στεναγμό της κλειδωμένης πόρτας
στον ερχομό που ανοίγει παραθύρια
στο πουλί που ραμφίζει μια ηλιαχτίδα
στο γιορτινό φιλί σαν εύοσμο άνθος

στο βρέφος που γεννιέται και γνωρίζει
και αποζητά το προορισμένο στήθος

στις ρίζες που σαλπίζουν
τον εγερτήριο ύμνο
βαθιά στο χώμα

στη μουσική των ανθισμένων κήπων
στο ξαφνικό παρών του δρυοκολάπτη
στο απέραντο μυστήριο των ιβίσκων

στα νερά που ξυπνούν και τραγουδάνε
και κάτασπρα φοράνε
και χορεύουν

....................

Είσαι παντού
ορατή κι αποκρυμμένη
γειτονική κι απόμακρη
μητέρα
και θυγατέρα
πέτρα και νερό
χιόνι και υπόγεια βλάστηση
πανέρι
ρούχο απλωμένο στον αγέρα να στεγνώσει
δέντρο γεμάτο ανθούς και σημασία
Κι ωστόσο να σ’ αγγίξω
δεν μπορώ
στα μάτια σου να σκύψω
δεν μου πρέπει
ν’ αφουγκραστώ τον χτύπο της καρδιάς σου
τι μάταιος λόγος

Εσύ
που ανθίζεις μέσα στη σιωπή
με τη σιωπή σου μόνο με πλησιάζεις

Κι εγώ
στη γη των αιχμηρών
κραυγών

το θαύμα της σιωπής σου προαναγγέλλω

Πηγή: Βυθός ,1985

Πέμπτη-ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Πέμπτη με το μελάνωμα και τον ιβίσκο.
Ο κηπουρός μού το μαρτύρησε: Θα βρέξει.

Πηγή: Πώς αυτοκτονούν οι Ασσύριοι Εκδόσεις Πατάκη,2010

Ιντερμέδιο- ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ

Μάνα με τους λεβέντες γιους που βγήκαν στο κυνήγι,
εχ και να ήξερες
πώς ντουφεκάν τις πέρδικες και τα ξεπεταρούδια,
πώς στρώνουν θέρος στα βουνά κι αλώνισμα στην άμμο
και στην τρεμάμενη ζωή στήνουν λυκοπαγίδες.

Κι όχι να κλαις δάκρυ χαράς μηδέ αστραπή της λύπης,
κι όχι ν’ ανάβεις τ’ ουρανού φωτιές για να πηδήσει.
Μόνο τον άγιο να κρατάς ψηλά, στ’ αναστενάρια,
να ’χει τα μάτια στις μπασιές και στο λειψό φεγγάρι
μη φτάσουν ξένες μοναξιές κι αλλότριες λαχτάρες.

Μάνα με τους λεβέντες γιους, ε και να γήτευες
μια φούντα μαύρου θυμαριού σε μια σταγόνα ιβίσκου
και στη γιορτή της όχεντρας μια κακορίζα μύρτου,
νά ’ρθουν τ’ αγρίμια, οχ να ’ρθουν και ο κωλομπαράδες,

νά ’ρθει και ο σταυραετός με την ξανθιά περούκα,
να σύρει πρώτος τον χορό της λυγερής σου δόξας.

Πηγή:Δύσκολο, 2014

Τραύμα στην αθωότητα του ζόφου-ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΚΡΑΣ

Εδώ, στην άκρη του Καιρού
Ισορροπεί ένας κήπος
Νυχτερινός.
Πιασμένος σε μικρές πυγολαμπίδες
Άδειος από νεκρούς αδριάντες
Γεμάτος από ενύπνια πουλιών.
Εδώ, το απρόβλεπτο ελλοχεύει-
Είναι το τσικ της νυχτερίδας
Στο μάγουλό σου
Η αστρόσκονη στην κόμη και το πέτο
Κι ένας λευκός ιβίσκος-
Τραύμα στην αθωότητα του ζόφου.
Εδώ, στην κώχη του ματιού
Ας δούμε κάθε δάκρυ
Οθόνη
(Οι κήποι όλοι μοιάζουν)
Για μία προσευχή
Ένα φίλημα
Μια προδοσία.

Πηγή: Ποιήματα,Ενδυμίων,2018

Παρενόχληση-ΑΓΓΕΛΟΣ ΕΡΑΤΕΙΝΟΣ

Ερωτικό κι αδιάντροπο λουλούδι του ιβίσκου
πρωί τη γύρη του άφησε
στο άσπρο μου μπλουζάκι.

Πηγή: stixoi/info

Επί τη βάσει άνυδρων νερόλακκων -ΑΛΕΞΙΟΣ ΜΑΪΝΑΣ

Το φως του παντζουριού σχεδιάζει στο χαλί
την κάτοψη ενός δάσους
με εξωτικά πουλιά, έντονα έντομα
και θεόρατες ρίζες που βγαίνουν απ’ το νερό.
Το πρωί που χαλάνε τον κόσμο
σηκώνομαι και κάνω βόλτες ανάμεσα
στα τηλεγραφόξυλα των κορμών
και τα φαρδιά λουλούδια δίπλα στο κρεβάτι.
Με μια πιρόγα από φελλό πλησιάζω την κουζίνα.
Κουπί που σπρώχνει τα νερόφιδα
στα κόκκινα κηρύγματα του ιβίσκου.
Τ’ αγριεμένα ρούχα μου ανεμίζουν.
Ανάμεσα στις φυλλωσιές των κουρτινόξυλων
ακούω τις φωνές των ιαγουάρων.

Πηγή:Το ξυράφι του Όκαμ, εκδόσεις Μικρή Άρκτος, Αθήνα 2014

Κι άνθισε μέσα μας-ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΪΤΑΤΖΗ-ΧΟΥΛΙΟΥΜΗ

[Το κλειδί]

Να τα μιλάτε τα φυτά ζητούσε
Να τα χαϊδεύετε μη μαραθούν
Κοιτούσε στοργικά κι ανησυχούσε
Τ’ άνθη των ιδεών μήπως χαθούν

Τα κρίνα ισχνά οι πόθοι σβησμένοι
Μανόλιες μονάχες ντάλιες στους φράχτες
Χλωμές οι δάφνες ιβίσκοι σπασμένοι
Σφάγια τα φούλια, οι έρωτες σφάχτες

Κι ήρθε σ’ άνυδρη στέπα σαν τη βροχή
Μη με λησμόνει και άρπα κρατούσε
Άρδευε σπόρους απ’ αρχαία πηγή

Κι άνθισε μέσα μας τρελή βιγόνια
Κι οι αλθαίες λικνίζονταν γαζέλες
Γλάροι στα μπαλκόνια τα πελαργόνια

Πηγή: Όλα σιγούν εκκωφαντικά ηχούν ακατάληπτα, 2020

Στην Άννα Αχμάτοβα-ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΛΟΚ

«Η oμορφιά τρομάζει», θα σας πουν,
θα ρίξετε τεμπέλικα
στους ώμους το ισπανικό σάλι,
ένας κόκκινος ιβίσκος στα μαλλιά.

«Η ομορφιά είναι απλή», θα σας πουν,
με το παρδαλό σάλι αδέξια
θα καλύψετε το παιδί,
ο κόκκινος ιβίσκος στο πάτωμα.

Αλλά, δίνοντας προσοχή
σε όλα τα λόγια, που ακούγονται γύρω,
σκέφτεστε λυπημένα
και επαναλαμβάνετε στον εαυτό σας:

«Δεν είμαι ούτε τρομακτική, δεν είμαι ούτε απλή•
δεν είμαι τόσο τρομερή, όσο για να
σκοτώσω• δεν είμαι τόσο απλή
για να μην ξέρω τι τρομερή που είναι η ζωή».

Πηγή: stixoi/info

Έρευνα-Επιμέλεια αφιερώματος: Αγγελική Καραπάνου

 

Έννεπε Μούσα

Έννεπε Μούσα!
Για τους εραστές της ποίησης και της στιχουργικής!
Για προβολή γνωστών κι άγνωστων δημιουργών!
Για επικοινωνία μέσα από έργα αγαπημένα!
Έννεπε Μούσα!
Με όχημα την πένα, το ταξίδι, τ’ όνειρο!!!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ

Η  αναδημοσίευση του περιεχομένου του παρόντος διαδικτυακού ιστότοπου ΕΝΝΕΠΕ ΜΟΥΣΑ επιτρέπεται ΜΟΝΟ με την παράθεση πηγής και ενεργού συνδέσμου (link).

  

Τα Cookies βελτιώνουν την απόδοση της σελίδας μας. Δεν αποθηκεύουμε προσωπικές σας πληροφορίες. Μας επιτρέπετε να τα χρησιμοποιούμε;