Θα δούμε πέντε ανατρεπτικά ποιήματα του Άρη Γεράρδη!
Αχιβάδα εν εκστάσει
Οι νύχτες ανοίγουν πόρτες.
Οι νύχτες έχουν δόντια•
οι νύχτες είναι περίπλοκες.
Δαγκώνουν μήλα του Αδάμ
χείλια και υπογάστρια.
Αίμα κυλάει στους γλουτούς
της αιωνιότητας μετά.
Γιατί τι άλλο είναι η αιωνιότητα
παρά μια στιγμή κορύφωσης
αχιβάδας εν εκστάσει;
Η ιερά διακονία του τίποτα
Χωρίς μυαλό, ψυχή
και αναμνήσεις περιφέρεται.
Σαν σούσουρο περιστυλίου
συχνά διαψεύδεται.
Δεν έχει μέσα του φως και σκοτάδι.
Μυρίζει σήψη αριστοκρατική
και παίρνει δήθεν, αποστάσεις
από επιτήδειες μαργαρίτες
που εξασκούν την μαντική.
Αέρας τεντωμένος
σαν τα νεύρα δεκαοχτάρη,
ό,τι μετ’ ευτελείας διακονεί.
Κακοφόρμισε κι η ιστορία
με κάτι τέτοιους τιποτένιους
που το τίποτα ασπάζονται καιρό.
Τι είδε η σαύρα στο Ερέχθειο;
Ξυπόλητος ο θυμωμένος ήλιος
ψάχνει στα ερείπια
τα χνάρια του Σωκράτη.
Μια σαύρα λούζεται
με φως του πρωινού.
Στην αγορά αγορεύει ο Άρης πάλι
κραδαίνοντας τη σπάθη βίαια.
Ποιος το ’λεγε
θα το έβλεπε κι αυτό…
Τραμπαλίζεται σ’ ένα κλωνάρι ελιάς
για λίγο κι εμβρόντητη αποχωρεί
απ’ το θέατρο του παραλόγου.
Ο Δίας έχει ξυπνήσει από ώρα
κι έριξε μια πρώτη ζόρικη
προειδοποιητική βολή.
Τώρα να σας δω, ω Αθηναίοι,
τον κώλο.
Ο σκύλος του ποιήματος
Ποιος το περίμενε
τα θορυβώδη ένστικτά μας
θα διατρέξουν άστρα και άστρα
και θα περάσουν γλείφοντας ξυστά
την επιφάνεια του φεγγαριού.
Τώρα η άνοιξη αναπαύεται,
πέραν του καθιερωμένου
κι οι ελπίδες για ανάκαμψη
του υψηλού ερωτικού πληθωρισμού
πάνε περίπατο μαζί με τον χειμώνα
που ενσκήπτει.
Τα απρόοπτα της εποχής
ανακουρκουδιάζουν αναμένοντας
επιθέσεις αγριογούρουνων.
Ο σκύλος του ποιήματος κουνάει
την ουρά ζητώντας κοκαλάκι
εκβιαστικής αγάπης…
Άρη, μην ξυπνάς τον κόσμο, παιδί μου
Δεν βαριέσαι, λέω καμιά φορά•
οι συσκευές κάποτε χαλάνε,
εκεί που δεν το περιμένεις…
Εμείς να είμαστε καλά…
Τι χάλασε πάλι; Γιατί τόση φασαρία;
Αυτό ψάχνω να βρω…
Πώς να λέγεται αυτό που αρνείται να δουλέψει
και τι μου πρόσφερε τόσον καιρό;
Πόσο το είχα ανάγκη;
Πόσο μ’ εξυπηρετούσε;
Κοντεύω να σκάσω, γιατί πρέπει
να έσκασα ένα κάρο λεφτά γι’ αυτό.
Βάζω τις φωνές και σαν ν’ ακούω
τη μητέρα μου να σκούζει:
«Άρη μην ξυπνάς τον κόσμο…παιδί μου».
