Θα δούμε έξι ποιήματα της Εύας Πετροπούλου-Λιανού.
Ποιήματα
Οι άγγελοι με γέμισαν φως κι αγάπη
και ήρθε η ψυχή μου έτοιμη
σε αυτή τη ζωή
που οι άνθρωποι του σκότους
την έχουν κάνει ένα ατέλειωτο και βάρβαρο
σφυροκoπημένο τοπίο.
*
Δεν είμαι αμαρτωλός.
Έπεσα σε χώμα κακοτράχαλο
και έπρεπε να επιβιώσω, γλυκιά μου .
*
Εκείνοι οι φίλοι που χάθηκαν
έγιναν ψυχές που με στοίχειωσαν
στα όνειρα του απομεσήμερου.
*
Σκόρπια είναι τα λόγια που δεν είπαμε,
σκόρπια τα φιλιά που δεν δώσαμε
και οι ψυχές μας μεγαλώνουν
μόνες -ατημέλητες
εδώ κι εκεί στην οικουμένη
*
Περίμενα εσένα,
το γέλιο σου,
την ψυχή σου
να με κάνει να αναπνεύσω
γιατί σε αυτόν τον παγωμένο τόπο,
όλα με έχουν περικυκλώσει
κι είναι θολός ο ουρανός
και τα αστέρια χωρίς λάμψη,
κι είναι η καρδιά μου κολλημένη
με κομμάτια υφάσματος
μπαλωμένη,
κατεστραμμένη.
*
-Ξερεις πού θα πέσουν απόψε τα αστέρια;
Πες μου να πάω να μαζέψω την ασημόσκονη
να λουστώ,
να γειάνω.
