Θα δούμε ένα ποίημα της Πελαγίας Φλώρου. "Δύο μαξιλάρια στο κρεβάτι. Ένα σώμα..."
Χωρίς τίτλο-ΠΕΛΑΓΙΑ ΦΛΩΡΟΥ
Δύο μαξιλάρια στο κρεβάτι.
Ένα σώμα.
Για ψυχή αφήνω μονάχα υπόνοια.
Και στον δρόμο είδα σημάδι.
Η ζωή είναι όπως την βλέπεις.
Αρκεί να βαστάει η καρδιά σου.
Θα σου βγει η γλώσσα.
Αυτό δεν το συζητώ.
Κι αν δεν σου βγει θα πικραθεί απ’ το φαρμάκι.
Εσύ να φεύγεις όμως.
Απ’ όπου πνίγεσαι να γίνεσαι καπνός.
Και ποιος ξέρει;
Θα περάσει η βαρυχειμωνιά.
Έχε καρδιά ν’ αντέχεις.
