Οι τρεις μάγοι με τα δώρα στην ποίηση (Ποιήματα)

Οι τρεις μάγοι με τα δώρα στην ποίηση (Ποιήματα)

Μελχιόρ,Γκασπάρ, Βαλτάσαρ...Οι τρεις μάγοι με τα δώρα! Για να δούμε πως τους ζωγράφισαν οι ποιητές!

Χριστούγεννα-ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Α΄
Τί φως και χρώμα κι εμορφιά να σκόρπιζε τ’ αστέρι
οπού στην κούνια του Χριστού τους Μάγους έχει φέρει!

Ποιός άγγελος το διάλεξε για τέτοιο ταχυδρόμο!
Τ’ άλλα τ’ αστέρια θα ’βλεπαν το φωτεινό του δρόμο,
κι από τη ζήλια θα ’τρεμαν… Αστέρι, σε ποιά χώρα
του απεράντου σ’ ουρανού να λαμπυρίζεις τώρα;
Η παντοδύναμη Φθορά μην έσβησε το φως σου;
Ή μήπως είσ’ αθάνατο κι εσύ σαν το Χριστό σου;
Δεν κατεβαίν’ η λάμψη σου κι εδώ στα χώματά μας;
Για όλα τ’ άστρ’ αλίμονο! δεν είναι η ματιά μας…
Και μόνον όταν τα λαμπρά Χριστούγεννά μας θά μπουν,
θαρρώ πως οι ακτίνες σου μες στην ψυχή μου λάμπουν.

Τί φως και χρώμα κι εμορφιά να σκόρπιζε τ’ αστέρι,
οπού στην κούνια του Θεού τους Μάγους έχει φέρει!

Πηγή: Τραγούδια της Πατρίδος μου

Το αστέρι των μάγων- ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΚΙΠΗΣ

Η γέννησή Σου το άγιασε το καθετί στη φάτνη,
τ’άψυχα και τα ζωντανά. Μουκανητά σκορπίζουν
τα βόδια,και τ’αλόγατα μ’αγάπη χλιμιντρίζουν…
Η γέννησή Σου το άγιασε το καθετί στη φάτνη.

Και το Άστρο, που δε θα φανεί ποτέ στον κόσμο πια,
από του Στερεώματος τ’ αμέτρητα τα βάθη
ήρθε, κι από τη φάτνη Σου,Χριστέ μου, επάνω εστάθη
το Αστέρι, που δε θα φανεί ποτέ στον κόσμο πια.

Το Αστέρι αυτό, που οδήγησε τους Μάγους να σε βρούνε,
κάθε πιστός με της ψυχής τα μάτια το θωρεί.
Το Αστέρι αυτό στη φάτνη Σου κι εμένα μ’οδηγεί,
το Αστέρι αυτό,που οδήγησε τους Μάγους να σε βρούνε…

Πηγή: Μεγάλη σχολική ποιητική ανθολογία Σταύρου Ζήγου, Εκδόσεις Μητρέλη,Πάτραι

Δόξα εν υψίστοις- Γ. ΒΕΡΙΤΗΣ

Χρυσή βραδιά, γεμάτη θάμπη ΄
σκιρτούν στο φως βουνά και κάμποι.
Μάγοι περνάνε βιαστικοί,
στην άγια γη τη βιβλική.

Τ’ άστρο τους φέρνει προς τον Ήλιο
που λάμπει μ’ άρρητη λαμπή,
(οι ήλιοι μπρος του όλοι θαμποί)
στης Χάρης τ’ άφθαρτο βασίλειο.

Άστρο λαμπρό τους οδηγεί
με μια γλυκιά μαρμαρυγή.
Μέσα η καρδιά χτυπά να σπάσει
κι απ’ την λαχτάρα κι απ’ τη βιάση!

Μα να η ενσάρκωση του πόθου
και να η ελπίδα ζωντανή.
Όση χαρά οι ψυχές του νιώθουν,
ποια θα την έλεγε φωνή;

Αγγέλων ύμνοι αντιλαλούνε
κι από βοσκούς δοξαστικά.
Κάποιες φτωχές ψυχές τ’ ακούνε
και προσκυνάνε μυστικά.

Κάποιες ψυχές που σ’ αγαπήσαν
- κι είν’ οι ψυχές μας, Λυτρωτή! –
Ω , τι δρολάπια μας χτυπήσαν
ως νάρθουμε στη Φάτνη αυτή!

Γύρω μας κύκλωσαν οι λύκοι
κι άγρια μας δέρναν τα στοιχειά,
της αμαρτίας η προστυχιά,
του αίματος η άχνα, τ’ Άδη η φρίκη.

Μα στο σκοτάδι, στο χαλάζι,
στη συμφορά και την οργή,
ξάφνου η γλυκιά Σου αυγή χαράζει
και πλέει στο φως της όλ’ η γη.

Και μείς στο φως της στρατηλάτες,
και με τους Μάγους συντροφιά,
μ’ ελπίδα τις καρδιές γεμάτες
που τρυπήσαν σκληρά καρφιά!

Τ άγια σου σπάργανα φιλούμε
μπροστά Σου εδώ γονατισμένοι,
και ταπεινά παρακαλούμε,
σε Σένα ολόψυχα δοσμένοι.

Δώσε γαλήνη, Βασιλιά μας,
παντού και μέσα στην καρδιά μας.
Στείλε γλυκιά παρηγοριά
σε πολιτείες και χωριά.

Δέξου, Χριστέ, την προσευχή μας,
κι ας γίνει Φάτνη Σου η ψυχή μας.
Κάνε ν’ ανθίσουν άσπροι κρίνοι,
όπου περίσσεψαν οι θρήνοι.

Μέσ’ στις ψυχές να φέξει η Πίστις,
πεντάκτινο άστρο της αυγής,
κι ας πουν το Δόξα εν υψίστοις
γλώσσες, λαοί, φυλές της γης.

Πηγή: Μεγάλη σχολική ποιητική ανθολογία Σταύρου Ζήγου, Εκδόσεις Μητρέλη,Πάτραι

Το ταξίδι των μάγων-ΖΩΗ ΚΑΡΕΛΛΗ

Έπρεπε να ’μαστε τρεις.
Αν δεν ήταν τόσο σκοτάδι,
θα καταλάβαινα ίσως, γιατί
έχω μείνει τόσο μονάχος.

Πόσο έχω ξεχάσει.
Πρέπει απ’ αρχής πάλι το ταξίδι
ν’ αρχίσει.
Πότε ξεκινήσαμε, τότε, οι τρεις;
Ή μήπως, κάποτε, είχαμε ανταμώσει...
Μαζί πορευτήκαμε ένα διάστημα,
όσο μας οδηγούσε άστρο λαμπρό.
Αυτό άλλαξε την οδό ή εγώ
τίποτα πια να δω δεν μπορώ;
Πού βρίσκομαι τώρα, σε τέτοιον καιρό,
σκληρό, ανένδοτο, δύσκολο,
εγώ, ανήσυχος, βιαστικός.
Μήπως κι η ώρα πλησίασε;
Πού να το ξέρω!

Πού είναι τα δώρα;
είχαμε τότε τοιμάσει δώρα
ήμερα, ήσυχα
δώρα ημών των ταπεινών, χρυσόν
λίβανον και σμύρναν άλλοτε
με θαυμασμό κι ευλάβεια του φέρναμε.

Τώρα σ’ αυτόν τον καιρό
σίδερο, κεραυνό και φωτιά.

Ήμασταν τρεις,
τώρα κανέναν άλλον δε βλέπω
κι αισθάνομαι τα χέρια μου
πότε άδεια, πότε βαριά.
Βασιλείς τότε προς τον βασιλέα
του κόσμου, τώρα κανείς
δε βασιλεύει με βεβαιότητα.
Σκοτάδι βαρύ. Ποιος μ’ οδηγεί;
Δίχως συντροφιά,
δίχως άστρο κανένα πηγαίνω.
Μόνη προσφορά, η μεγάλη που γνωρίζω,
συμφορά της στέρησής Του.
Τι να προσφέρω σημάδι ευλάβειας
κι υποταγής; Εμείς, άνθρωποι
της παράφορης τούτης εποχής,
τι μπορούμε, δικό μας, ευτυχείς
να Του δώσουμε; Είναι ανάγκη
να βρούμε την προσφορά.
Τίποτα δεν προσφέρει της ψυχής μας
ο τόσος αγώνας.
Χρυσόν, λίβανον και σμύρναν
άλλοτε, δώρα απλά.
Μας παιδεύει η ασυμπλήρωτη προσφορά.
Τώρα που πορεύομαι στο σκοτάδι,
χωρίς τη χαρά των δώρων, μονάχος,
δεν έχω παρά τον εαυτό μου να δώσω.

Εν συντριβή βαδίζοντα.

Πηγή: Κασσάνδρα και άλλα ποιήματα, 1955

Ο γηραιότερος των τριών μάγων-ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

Τώρα που είναι τα λιβάδια σκεπασμένα
πρόσχαρους ήλιους και τα λούλουδα είν᾽ ολάνθιστα
με τρυφερά πουλιά, ελάτε οι μέρες του Μαγιού
να προσκυνήσουμε απάνω στ᾽ άλογά μας
το νιόβλαστο Σωτήρα. Μην τη φοβηθούμε,
λέω την Αγάπη, μόλο που τα δώρα της
θωρώ αφημένα στο σανό. Άλλωστε, Κύριε,
στης αδειανής ψυχής μας την κασέλα
ελάχιστος πια πόνος απομένει.
Και ξέρεις που εγώ, σαν ο πιο γέρος
από τους τρεις εκείνους του παραμυθιού,
φόρεσα τα καλά μου και τη σμύρνα μου
για τ᾽ άχραντο ποδάρι σου. Και ξέρεις που εγώ,
ντυμένος αυτοκράτορας Μανουήλ,
κατέβηκα από τ᾽ άλογο.
Κύριε, σώσε
το βασιλέα σου και δώσ᾽ μου τα καλύτερα
του κόσμου κυνηγάρικα σκυλιά.

Πηγή: Στη γλώσσα της υφαντικής, Μεταίχμιο,2013

Οι Μάγοι - ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΤΑΛΙΑΣ

[ Οράματα]

Προσκυνητές ξεκίνησαν τρεις Μάγοι της Χαλδαίας,
στης φτωχικής της φάτνης σου, Χριστέ, το θείο φως,
μ’ ένα τους άστρο, οδηγό, λαμπρό της Ιουδαίας.

Σμύρνα κομίζοντας, χρυσό και λίβανο για δώρο,
γονατιστοί τ’ απίθωσαν στα πόδια Σου, Χριστέ μου,
νέας θρησκείας λειτουργοί να γίνουν μες στη χώρα.

Κι όπως βουβοί θαυμάζανε, με βλέμμα φωτισμένο,
το χαμογέλιο της ψυχής στα χείλη Σου ν’ αστράφτει,
φριχτό μέσα τους ξύπνησε, θαρρείς, το Πεπρωμένο...

Πηγή: Περνώντας τα τρίστρατα, 1952

Οι μάγοι- ΦΑΙΔΩΝ Ο ΠΟΛΙΤΗΣ

Οι μάγοι με τα δώρα δεν φάνηκαν
Ούτε σήμερα

Θα ’ναι το άστρο μου πολύ χλωμό
Με λιγοστό το λάδι

Η φυγή στην Αίγυπτο
Η δεύτερη σελίδα
Ξανά πρέπει ν’ αναβληθεί

1959

Πηγή: Κασσάνδρες και τυφλοί κροκόδειλοι, 1961

Οι τρεις μάγοι- ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΠΟΛΕΤΣΗΣ

Γεννιέται απόψε ο Χριστός,
όχι όμως σε παλάτι ούτε σε κάστρο!
Στην ταπεινή τη φάτνη, εκεί,
σταμάτησε το πιο λαμπρό
του Δεκεμβρίου άστρο.
Γεννιέται απόψε ο Χριστός,
Άγγελοι γύρω φτερουγίζουν.
Οι Μάγοι τώρα οδοιπορούν,
τ’ Αστέρι φέγγει οδηγός…
Έφτασαν, νάτους, γονατίζουν.
Μπρος στο μικρούλη το Χριστό
σκορπίζουν πλούσια δώρα:
«Λίβανο, σμύρνα και χρυσό…»
Και όλα εκεί, στη φτωχική
τη φάτνη, λάμπουν τώρα!…

Πηγή: Μεγάλη σχολική ποιητική ανθολογία Σταύρου Ζήγου, Εκδόσεις Μητρέλη,Πάτραι

Χριστούγεννα!- ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΠΟΛΕΤΣΗΣ

Στον ουρανό λάμπει τ’ αστέρι,
απ’ όλα τ’ αστέρια πιο λαμπρό,
τ’ άστρο που μια φορά κι έναν καιρό
σκόρπισε φως σ’ όλη τη γη, κι όλα τα μέρη.
Γιορτή χαράς απόψε! Αντηχούνε
χρυσές καμπάνες μες στα χιόνια των καιρών,
γλυκά μηνύματα πατρίδων φωτερών…
ρόδα και κρίνα στις πιστές καρδιές ανθούνε.
Χριστούγεννα. Στον ουρανό λάμπει τ’ αστέρι,
τ’ άστρο των μάγων λάμπει στις ψυχές.
Θεέ μου, οι ψυχές, ας γίνουν φάτνες ταπεινές,
φως ο Χριστός κι αγάπη να μας φέρει.
Ας λάμπουν ήλιοι μέσα στους χειμώνες,
να διώξουνε τα νέφη του βοριά.
Κι ας έρθει Απρίλης μέσα στα χιόνια τα βαριά,
κήποι ν ανθήσουν κει που πέρασαν κυκλώνες.

Πηγή: https://idimokratia.gr/stefanos-mpoletsis/

Μάγοι-ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ

Σε λίγο θα ξημέρωνε-νύχτα των Χριστουγέννων.
όλοι βαθιά κοιμόντουσαν και σώπαινε το σπίτι
και μόνο εγώ δεν έβρισκα ανάπαυλα στο στρώμα.
Κι όταν οι σκύλοι στις αυλές άρχισαν να γαβγίζουν
-φρικτή ερωταπόκριση-
κατάκοπος σηκώθηκα,σύρθηκα ως τη σάλα
και κάθισα μες στο μισόφωτο του δωματίου.

Στη μέση το τραπέζι βαθυκόκκινο
και πίσω του ασήμιζε το φύλλωμα του Δέντρου
κι ένα γαλάζιο παγερό έφεγγε στις κουρτίνες.
Αφηρημένος κοίταζα
ώσπου αρχίσανε αργά
σκέψεις στο νου μου να'ρχονται
αλλόκοτες και μαύρες
σκέψεις ενός που αισθάνεται πως όλοι κοιμηθήκαν
και μόνο αυτός δεν μπόρεσε να βρει το θάνατό του.

Και τότε βλέπει η σκέψη μου μιαν αυταπάτη:
μπήκε μες στο δωμάτιο κάτι σαν ένας γέρος,
ζητιάνος ή καλόγερος. έμοιαζε να'χει έρθει
απ' του χιονιού την έρημοτα γένια του και τα μαλλιά,
μια καταχνιά του φεγγαριού. κουρελιασμένο
φόραγε το σάβανο σα ράσο
ένα κερί που τρέμιζε στο χέρι του κρατώντας.

Είπε: "Απόψε ο ήλιος άγγιξε
της άβυσσος τα χείλη
κι οι άνθρωποι τυλίγονται μες στις πτυχές του ύπνου
φέρνω τα σμύρνα, το χρυσό,
μα και ψυχές θερίζω".

Έξω η νύχτα έλαμπεηκώθηκα και βγήκα
μέσα στην κρύα μοναξιά μήπως και δω να φεύγει
με κουρασμένο ζωντανό ή με φτερά αγγέλου.
Κι είδα να χάνεται ψηλά (ή μήπως να γεννιέται)
ένα αστέρι που έπεσε, πάνε χιλιάδες χρόνια,
και μόλις τώρα έφτανε στα μάτια μου η λάμψη.

Πηγή: Βυσσινιές στο σκοτάδι

Οι τρεις μάγοι με τα δώρα- ΜΑΡΙΑ ΕΔΕΛΣΤΑΪΝ

ΟΛΟΙ
Είμαστε οι τρεις μάγοι εμείς
της βαθιάς Ανατολής!
Το Χριστό ζητούμε τώρα
γέροι βασιλιάδες τρεις.

Χρυσαστέρι λαμπερό
άστρο Θείο, μαγικό.
Δείξε μας γοργά το δρόμο!
Σένα έχουμ' οδηγό

Α ΄ΜΑΓΟΣ
Άστρο οδήγησέ μας κει
που το βρέφος κατοικεί!
Να, χρυσό για να το στέψω.
Τι τιμή βασιλική!

Β΄ΜΑΓΟΣ
Το στερνό ανθρώπινο μύρο
σμύρνα του προσφέρω εγώ!
Πώς είναι θνητός θυμίζει
στο μεγάλο Αρχηγό.

ΟΛΟΙ
Είμαστε τρεις μάγοι εμείς!
της βαθιάς Ανατολής!
Το Χριστό ζητούμε τώρα,
γέροι βασιλιάδες τρεις.

Γ΄ΜΑΓΟΣ
Στο μεγάλο βασιλιά μου,
τον πανάγιο οδηγό
τη νεότητα θυμίζει
το λιβάνι,που'χω εγώ.

ΟΛΟΙ
Είμαστε οι τρεις μάγοι εμείς
της βαθιάς Ανατολής!
Το Χριστό ζητούμε τώρα,
γέροι βασιλιάδες τρεις.

Πηγή: Μεγάλη σχολική ποιητική ανθολογία Σταύρου Ζήγου, Εκδόσεις Μητρέλη,Πάτραι

Οι μάγοι- ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ

Τους βλέπεις; Είναι εδώ που μια νυχτιά
ξαπλώσανε στο αχούρι των αλόγων.
Να ο παλμός, γιορτάζει μονοσύλλαβος
και ρουθουνίζει. Ούτε καν νιώσαν πώς,
κυνηγοί αυτοί, επέσανε σ’ ενέδρα ζώων.
Και δώστου με σαϊτιές και με πυγολαμπίδες.

Βεβαίως αβέβαια πράγματα
είναι χρησμός να μην το μάθω
ποιο τάχατες καμίνι βαρεμάρας μoυ ύφανε
από το χάος σ’ αυτή τη φάτνη του γραφτού.

Μου αρκεί που προσκυνώ
το μάστορά μου ρύπο σας
ω νεκροί μάγοι.

Ελάτε να σας φιλήσω

Πηγή: Ποιήματα, Συγκεντρωτική έκδοση,Κέδρος

Εν Βηθλεέμ -Ζ.Δ.ΑΪΝΑΛΗΣ

             Τους βλέπεις;
              Είμ’ εγώ που μια νυχτιά ξαπλώσανε στο αχούρι των αλόγων.
              ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ, «Οι Μάγοι»

Οι τρεις μάγοι τους βλέπεις είμαι εγώ που πάνω του ξάπλωσαν ένα βράδυ περίκλειστα σκοτεινό και με κοιμήθηκαν ξανά και ξανά αξημέρωτες νύχτες διαδοχικά επάνω στης φάτνης τα άχυρα μουγκός βιασμός ακατόρθωτη άνοιξη η φωνή στο φάρυγγα καθεύδουσα καφετιά άωρη ωορρηξία ανάμεσα σε πόδια κλειδωμένα σφιχτά στο στερέωμα τ’ αστέρια τριζοβολούσαν φωτιά μια θαλπωρή ζεστασιά στο δροσερό αεράκι οσμές νυχτολούλουδο και θυμάρι θερινή υποψία νοτισμένης ανάμνησης το χώμα ποτισμένο των κουρασμένων κορμιών τα υγρά ανάκατη αποφορά ιδρώτες και σπέρματα και δάκρυα και σμύρναν είτα και λίβανον η εξαγορά στάθηκε άμεσος τα χρυσία πάντως όσο να ’ναι στραφτάλιζαν κάπως παράταιρα πεταμένα έτσι στην κοπριά όμως η αιμορραγία δεν έλεγε να κοπάσει το μαύρο αίμα σκοτωμένο στο κίτρινο άχυρο υπό το λύχνο του άστρου άσπρο πιο άσπρο ολοένα δεόμενος οδυνώμενος του τραύματος μήποτ’ ιώμενος έξω του Ηρώδη τα τάγματα περιπολίες και φυλακές προληπτικές συλλήψεις προσαγωγές φακελώματ’ απαγωγές

Πηγή: Ηλεκτρογραφία, εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2006

Γενέθλια-ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Η μέρα που γεννήθηκες
αναπαρίσταται, Θεάνθρωπέ μου

κάποιο άστρο
θαμπό από το άθεον όζον
σε ψάχνει

οι μάγοι δε θυμούνται
αν γέρασαν ή έχουν πεθάνει

τα ξυλιασμένα δάχτυλα του θαύματος
ρωτούν πού είναι η φάτνη

κι εγώ εκεί σκυμμένη
μες στο προσκύνημα της αναζήτησής σου
σε μια συμμετοχή απαρατήρητη
μοναχική

δεν το αρνούμαι νιώθω να διαπερνά
και του δικού μου σώματος
την ξυλιασμένη δυσπιστία

η σεβαστή, ασύλληπτη του θαύματος
θερμαντική ανάγκη

κι έτσι που αναλιώνω
υπολογίζω πάλι
σύμφωνα με το έτος της γέννησής σου

πόσο νέος ήταν τότε τι ωραίος
ο σταυρός σου

τι πειθαρχημένα ερωτικός
πόσο απαγορευμένα αγαπώμενος

αγριεύω κρυφοκοιτάζοντας
πώς είχε γαντζωθεί στα σπλάχνα σου
θρηνώντας η απόλαυση

και συ πώς την απόδιωχνες
κλοτσώντας τα μαλλιά της
μακριά από των ποδιών σου
την καρδιά

απάντησέ μου
πες μου τι αισθανόταν η αλήθεια σου
πριν και μετά τη Σταύρωσή σου

μεταμελήθηκε που έδιωξε
απ’ το Ναό του Πατρός σου
εκείνη την πανέμορφη εμπόρισσα
ερωτικής σωτήριας για σένανε λατρείας;

Πηγή: Τα εύρετρα, εκδόσεις Ίκαρος, 2010

Το ταξίδι των μάγων-ΤΟΜΑΣ ΕΛΙΟΤ

Κρύο ταξίδι κάναμε.Η χειρότερη εποχή του χρόνου για ταξίδι.
Και τι μακρύ ταξίδι.Οι δρόμοι αδιάβατοι, ο καιρός αψύς στην καρδιά του χειμώνα.
Και οι γκαμήλες ταλαίπωρες, κουτσές, δύστροπες, έπεφταν κάτω στο λιωμένο χιόνι.
Ήταν φορές που νοσταλγήσαμε τα καλοκαιρινά παλάτια στις πλαγιές,
τα περιβόλια, τα μεταξένια κορίτσια που μας έφερναν δροσιστικά.
Και οι αγωγιάτες έβριζαν, γκρίνιαζαν και φεύγανε κρυφά για το κρασί και για το γλέντι.
Και οι φωτιές σβηστές, κι ούτε μια σκέπη.
Οι πόλεις εχθρικές και τα χωριά αφιλόξενα, τα σπίτια βρώμικα μας έκλεβαν στο νοίκι .
Σκληρό ταξίδι κάναμε. Στο τέλος προτιμούσαμε να ταξιδεύουμε
όλη νύχτα και να κοιμόμαστε κλεφτά.Και οι φωνές στ’ αυτιά μας
τραγουδούσαν κι έλεγαν πως όλα αυτά ήταν τρέλες.
Το ξημέρωμα φτάσαμε σε μια ήμερη πεδιάδα, χλωρή, βρεμένη
παρακάτω από τα χιόνια, μ’ ένα ρυάκι που έτρεχε
κι έναν νερόμυλο που χτυπούσε στο σκοτάδι
και τρία δέντρα στον χαμηλωμένο ουρανό κι ένα άσπρο,
γέρικο άλογο που κάλπαζε μες στο λιβάδι.
Ύστερα φτάσαμε σε μια ταβέρνα που την ίσκιωνε κληματαριά.
Έξι χέρια σε μια ανοιχτή πόρτα που γύρευαν ασήμι και πόδια που
κλωτσούσαν τ’ άδεια ασκιά.Μα κανένας δεν ήξερε τίποτε.
Έτσι τραβήξαμε και φτάσαμε νύχτα, την τελευταία ώρα βρήκαμε
τον τόπο, και ήταν, θα `λεγε κανείς, επιτυχία.
Αυτά είναι όλα παλαιές ιστορίες, παλαιές αναμνήσεις και θα πήγαινα ξανά, μα ένα δεν ξέρω, ένα
δεν ξέρω.
Κάναμε τόσον δρόμο για γέννα ή θάνατο;
Βρήκαμε μια γέννα, αυτό είναι σίγουρο, άλλωστε ήξερα να ξεχωρίζω.
Θα πίστευα πως ήτανε άλλο πράμα.
Ήταν η γέννηση τούτη, σκληρή, πικρή αγωνία σαν θάνατος.
Σαν το δικό μας θάνατο.
Γυρίσαμε στα παλάτια μας, σε τούτα τα βασίλεια, όχι πια
βολεμένοι στα παλιά προνόμια. Έναν ξένο λαό που λάτρευε τα είδωλά του.
Θα προτιμούσα άλλον έναν τέτοιο θάνατο.

Πηγή: https://www.ekriti.gr

Οι Μάγοι - ΟΥΙΛΙΑΜ ΜΠΑΤΛΕΡ ΓΕΪΤΣ 

Τώρα όπως κάθε φορά μπορώ να δω μέσα στο νου
εκείνους τους χλομούς με τη σκληρή χρωματιστή περιβολή
νά ’ρχονται και να φεύγουν στο γαλάζιο τ’ ουρανού
μ’ όλα τ’ αρχαία τους πρόσωπα σαν πέτρες στη βροχή,
μ’ όλες τις ασημένιες περικεφαλαίες κοντά κοντά,
μ’ όλα τα μάτια απλανή, ελπίζοντας να ξαναβρούν εδώ,
οι ανικανοποίητοι απ’ την ταραχή τού Γολγοθά,
το αχαλίνωτο μυστήριο στης φάτνης το σανό.

Μετάφραση: Σπύρος Ηλιόπουλος

Πηγή: W. B. Yeats, Ποιήματα, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 1999 

24 Δεκεμβρίου 1971- ΤΖΟΖΕΦ ΜΠΡΟΝΤΣΚΙ

Τα Χριστούγεννα είμαστ’ όλοι μάγοι λίγο πολύ.
Στα μπακάλικα χώνονται και σπρώχνουν.
Χαλβά με γεύση καφέ ζητούν ένα κουτί,
το ταμείο πολιορκούν, μαλώνουν,
ένα πλήθος φορτωμένο πακέτα χιλιάδες
είναι μαζί και γκαμήλες και βασιλιάδες.
Δίχτυα, τσάντες, χαρτοσακούλες και ό, τι άλλο,
Καπέλα, γραβάτες, στραβά φορεμένα.
Μυρωδιά από βότκα, ρετσίνι, μπακαλιάρο,
μανταρίνια και μήλα με κανέλα φτιαγμένα.
Χάος προσώπων, κλειστοί είναι οι δρόμοι
προς τη Βηθλεέμ, φραγμένοι από χιόνι.
Κι οι φέροντες φτωχικά δώρα
στα λεωφορεία πηδούν, τσακίζονται στην πόρτα
την κλειστή, χάνονται σε λάκκους στις αυλές
κι ας ξέρουν τώρα πια πως η φάτνη είναι αδειανή:
ούτε ζώα ούτε παχνί ούτ’ Εκείνη
που χρυσό ένα φωτοστέφανο τη ντύνει.
Άδειο. Όμως να τη σκεφτείς φτάνει
και βλέπεις ξαφνικά φως απ’ το πουθενά.
Να ’ξερε ο Ηρώδης πως όσο η δύναμή του αυξάνει
τόσο πιο αληθινό, πιο αναπόφευκτο το θαύμα θα ξεσπά.
Ο αδιάλειπτος αυτός δεσμός
είναι των Χριστουγέννων ο βασικός μηχανισμός.
Κι αυτό γιορτάζουν σήμερα παντού
κι όπως πλησιάζει η Εορτή
ενώνουν τα τραπέζια. Δεν απαιτούν
ακόμα τ’ άστρο, αλλά η θέληση η αγαθή
φαίνεται στους ανθρώπους από μακριά
κι οι ποιμένες συδαυλίζουν τη φωτιά.
Το χιόνι πέφτει, δεν καπνίζουν, σαλπίζουν
στη στέγη οι καμινάδες. Τα πρόσωπα ένας λεκές όλα.
Ο Ηρώδης πίνει. Οι γυναίκες τα μωρά τους κρύβουν.
Ποιος θα 'ρθει; Κανείς δεν ξέρει τώρα:
το σημάδι δεν μας το 'παν κι οι καρδιές μας ίσως
τον νιόφερτο να μην αναγνωρίσουν.
Όμως όταν στο κατώφλι διασκορπά
της νύχτας την ομίχλη την πυκνή το ρεύμα,
μια μορφή αναδύεται που πέπλο φορά
με το Βρέφος και το Άγιο Πνεύμα,
τη νιώθεις, δεν ντρέπεσαι, το μέσα σου χαίρει,
κοιτάς τον ουρανό και βλέπεις τ’ αστέρι.

μετάφραση: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Πηγή: https://dimartblog.com/

 

 

Έρευνα-Επιμέλεια αφιερώματος: Αγγελική Καραπάνου 

 

Η  αναδημοσίευση του περιεχομένου του παρόντος διαδικτυακού ιστότοπου ΕΝΝΕΠΕ ΜΟΥΣΑ επιτρέπεται ΜΟΝΟ με την παράθεση πηγής και ενεργού συνδέσμου (link).

 

Έννεπε Μούσα

Έννεπε Μούσα!
Για τους εραστές της ποίησης και της στιχουργικής!
Για προβολή γνωστών κι άγνωστων δημιουργών!
Για επικοινωνία μέσα από έργα αγαπημένα!
Έννεπε Μούσα!
Με όχημα την πένα, το ταξίδι, τ’ όνειρο!!!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ

Η  αναδημοσίευση του περιεχομένου του παρόντος διαδικτυακού ιστότοπου ΕΝΝΕΠΕ ΜΟΥΣΑ επιτρέπεται ΜΟΝΟ με την παράθεση πηγής και ενεργού συνδέσμου (link).

  

Τα Cookies βελτιώνουν την απόδοση της σελίδας μας. Δεν αποθηκεύουμε προσωπικές σας πληροφορίες. Μας επιτρέπετε να τα χρησιμοποιούμε;