Η ελπίδα στην ποίηση (Ποιήματα)

Η ελπίδα στην ποίηση (Ποιήματα)

Ένας καινούργιος χρόνος κατέφθασε. Ας τον υποδεχτούμε με ποιήματα για την ελπίδα!!!

Η ελπίδα-ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Όταν μας έδιωξαν απ' τον Παράδεισο η Μαρία έκλαιγε. Την
πήγα τότε στο αντικρινό ξενοδοχείο γιατί έπρεπε να συνεχίσουμε
τη ζωή. Όταν βγήκαμε βράδιαζε. Η Μαρία χάιδεψε την κοιλιά της.
«Υπάρχει κι η ελπίδα» είπε.
Η ελπίδα που κάνει ακόμα πιο αβέβαιο τον κόσμο.

Πηγή: Τάσος Λειβαδίτης, Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου,Κέδρος 1990

Η ελπίδα να βγούμε στα βουνά-ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

Η ελπίδα να βγούμε στα βουνά
Κάποτε
Με καρδιές γεμάτες σαν τουφέκια
Να σηκωθούμε πάνω από τα δάση
Να χαιρετήσουμε την αυγή
Με μαντήλια και κρίνους
Να πέσουμε πάνω στους αγρούς
Σαν να είμαστε κορυδαλλοί

Σαν να είμαστε πάνω απ' τη χλόη
Οι μεγιστάνες τ' ουρανού

Οι αγγελιαφόροι της χαράς
Του σιταριού οι αφέντες.

Τα λουλούδια είναι χωρίς ελπίδα.
Διότι η ελπίδα είναι αύριο

και τα λουλούδια δεν έχουν αύριο.

Πηγή: Βικιθήκη

Ελπίς- ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΡΑΣΧΟΣ

Έλα φίλη της ψυχής μου
πριν η μοίρα μας φθονήσει,
την ζωήν οπού θα σβήσει
να υμνήσωμεν μαζί.
Λ υκαυγές είν’ η νεότης
και ο έρως την χρυσώνει΄
άλλ’εξαίφνης ξημερώνει
και ο άνθρωπος δεν ζει.
Πλάνης κι έρημος εθρήνουν
την ζωήν πριν την αφήσω΄
πλην μ’ αντίκρυσες και ήσο
γλυκύ όνειρον ψυχής.
Ίρις μαγική μ’εφάνης,
οπτασία παραδείσου
κ’η παρήγορος φωνή σου
μελωδία προσευχής.
Σπάνια πλην διαμένει
εις την γην η ευτυχία.
Κ’ είναι πλάνης ειρωνεία
της ζωής μας η κρηπίς.
Αλλ’ εγώ αν σ’αντικρίσω
ως αστήρ εξαίφνης δύων,
«Γράψατε,θα πω δακρύων,
Κ’ εις το μνήμα μου ΕΛΠΙΣ».

Πηγή: Ανθολογία Περάνθη

Σκέψεις για την ελπίδα-ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ

Μην υποθέτετε πως κάτι πρόσθεσεν η ελπίδα
κι η «αυγή» της κι ο «ήλιος» της κι ο «στίχος» της
Η ελπίδα είναι μονάχα για όσους
το ίδιο θα ήλπιζαν και δίχως της!

Πηγή: Ανθολογία Περάνθη

Ελπίζω εις το μέλλον- ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

Το παρελθόν είν’ όνειρον, πόθων σπασμοί, ελπίδες,
και το παρόν μαστίζουσιν εισέτι καταιγίδες•
μας πλήττει πρώτον ο Θεός την ευτυχίαν στέλλων,
ελπίζω εις το μέλλον.
Το παρελθόν ήτο μικρός τις κόκκος εις το χώμα,
και το παρόν δενδρύλλιον πατούμενον ακόμα,
δένδρον θα γίν’ εις τον Θεόν τους κλάδους αποστέλλον,
ελπίζω εις το μέλλον.
Το παρελθόν είναι σωρός εκπληκτικών συννέφων,
και το παρόν ο κεραυνός ο τας θυέλλας στέφων,
αλλά μακρόθεν φαίνεται αστήρ τις ανατέλλων,
ελπίζω εις το μέλλον.
Το παρελθόν είναι η νυξ η πλήρης μαύρου σκότους,
εις το παρόν βλέπω σκιάς, εικόνας αλλοκότους,
πλην της νυκτός ο σύντροφος ιδού το φως του στέλλων,
ελπίζω εις το μέλλον.
Το παρελθόν είναι ωόν του αετού εισέτι,
και το παρόν αετιδεύς εις τα μικρά του έτη,
αλλά θα φθάσ’ η πτήσις του και μέχρι των αγγέλων,
ελπίζω εις το μέλλον.

Πηγή: https://www.stixoi.info

Αγάπη μου χωρίς ελπίδα- ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

Κάτι ζητάει φέτος το φθινόπωρο.
Σου ζήτησα μια πρόχειρη φωτογραφία.
Αν όμως βρέχει απόψε, πάλι θα χαθείς.
Βροχές, φωτογραφίες και φθινόπωρα.

Αγάπη μου,
αγάπη μου χωρίς ελπίδα.

Πηγή:Τα Χίλια Δέντρα, 1963

Ελπίδα-ΠΑΝΟΣ ΘΑΣΙΤΗΣ

Υπάρχουν οι πηγές που γεννούν τόσ’ αεράκια
υπάρχουν δάση όπου τ’ αθώα πρωινά ανασαίνουν φίλοι∙
οι πνοές τους φθάνουν ως εμάς και μας γλιτώνουν
φέρνουν μηνύματα της χλόης και του νερού
φέρνουν την ακοή των δένδρων που τα κρατούν απ’ τη μασχάλη
παραμύθια, τα βαριά παπούτσια τους τα λιώνουν
αέρας μπαινοβγαίνει στα ριζά τους
τα κλαδιά τους γέμισαν πανιά,
οι βυθοί της θάλασσας ξυπνούνε μες στα δάση
αλλάζει τάξη ο κόσμος, αγκαλιάζεται σφικτά
χαίρεται η φωνή μας, φίλοι
δικό της το φάρδος τής ημέρας
θα βρει πίστη και θα ζήσει∙
υπάρχουν παντού ο ουρανός και τα παιδιά.

Πηγή: Πράγματα ,1957

Ελπίδα- ΡΕΝΑ ΜΥΛΩΝΑΚΟΥ

Αν δεις τ’αστέρι του γαλάζιου σου ουρανού
στο χάος της πικρής ζωής να σβιέται,
κάνε φτερά και πέταξε μαζί του
ή άστο, δεν είναι κάτι που κρατιέται.

Αν στ’άσκοπο της ζήσης σου ταξίδι
δεν βλέπεις παρά νούφαρα σπασμένα,
βόλτα στο άθραυστο ποτήρι της καρδιάς
και μη τ’ αφήσεις να χαθούν μαζί με σένα.

Αν στην συμβατικότητα του ψεύτικου καιρού σου
τ’όνειρο γίνεται ρημάδι και γκρεμιέται,
πίσω μη κάνεις,μπρος προχώρησε χωρίς συμβιβασμούς,
δεν είναι η ελπίδα σαν τον πόνο να ξεχνιέται.
Αν στο θολό το τζάμι, έξω που κοιτάς,
μια πεταλούδα έρθει και τσακίσει τα φτερά της,
σκύψε δειλά, πάρτην στο χέρι, φίλησέ την,
μα μην ακολουθήσεις την καρδιά της.

Αν νιώσεις της μικρής βαρκούλας το πανί
απ’ τ’ αγριοβόρι και το κύμα να χτυπιέται,
μη φοβηθείς, μπορεί απ’τα λείψανα να ιδείς
κάποιο γαλάζιο περιστέρι να γεννιέται.

Πηγή: ποιητική ανθολογία της νέας ελληνικής γενιάς άγκυρας,1971

Ελπίδα ελπίδα ελπί-ΜΑΡΚΟΣ ΜΕΣΚΟΣ

Κι όμως στο τέλος πάντα κάτι μένει
έστω ξερά χορτάρια στην αυλή των κρεμασμένων
(στον διάβολο κι εσύ και στο σχοινί σου)
ρίζα χλωρή λοιπόν και φωνή από μακριά που θυμάται
και ξαναγεννιέται
ένα πουκάμισο λευκό
εκεί κάτω στους μεταλλικούς αιώνες
θροΐζει πάντα σαν τελευταία ελπίδα.

Πηγή: Άλογα στον Ιππόδρομο, 1973

Μια ελπίδα για το 1968- ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ

Δεν θα πιστέψω ότι είναι η οιμωγή των νικημένων
όχι∙ κανείς δεν σάλπισε εντός του υποχώρηση
κι ας περπατάει σκυφτός με ζεμπίλι στο χέρι απ’ τον φούρνο.

Λέει: έχουνε βέβαια στα χέρια τους σχεδόν τα πάντα οι άλλοι
τηλεόραση, ραδιόφωνο, παγκόσμια ρεκόρ και παραγωγικά δάνεια
βγάλαν δικές τους μουσικές να νανουρίσουν συνειδήσεις

μα δεν ξέρουν πως τις νύχτες μέσα στις φτωχογειτονιές
Συκιές Καισαριανή Μπραχάμι Καλαμαριά, πόρτα με πόρτα
τριγυρνάει πάλι έστω κουτσή έστω με δεκανίκια
ο εχθρός τους ο αναπαλλοτρίωτος, η ελπίδα.

Πηγή: Δ Ξ Θ, 1975

Ελπίζω-ΡΩΞΑΝΗ ΠΑΥΛΕΑ

Τα πλοία κάηκαν
τα χωριά ερήμωσαν
ο καημός μου κλαίει
στα σκοτεινά της νύχτας.
Ζήτησα βοήθεια,
δε βρήκα απάντηση.
Θα ξαναζητήσω, γιατί ελπίζω.

Πηγή: Πληγωμένη ροδιά, 1984

[Ξάφνου η ελπίδα...]-ΚΩΣΤΗΣ ΜΟΣΚΩΦ

[Ενότητα 3, Εννέα σχόλια στον Σεφέρη]

Ξάφνου η ελπίδα
χορτάρι χλωρό∙
μην τη θερίσει
το δρεπάνι.

Πηγή:Για τον Έρωτα και την Επανάσταση, 1989

Ξενοδοχείο «Η Ελπίς»-ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Λίγο μακριά από την Αθήνα είναι το
Ξενοδοχείο «Η Ελπίς». Κάθε βράδυ
σ’ αυτό το Ξενοδοχείο, τα μεσάνυχτα,
κλαίνε δύο φαντάσματα. Αυτή η κακοτυχία
απελπίζει τον ξενοδόχο, γιατί καταλαβαίνετε
ότι αυτό που συμβαίνει απομακρύνει
την πελατεία και είναι θαύμα πώς
μένει το Ξενοδοχείο ακόμη ανοιχτό.
Τί αγιασμούς αλλά και τί ξόρκια ακόμα
έχει κάνει ο ιδιοκτήτης,
αλλά ΤΙΠΟΤΕ.
Κάθε βράδυ στις 12 τα μεσάνυχτα
αρχίζει το σπαραχτικό κλάμα
των δύο φαντασμάτων.

Πηγή: Ανάποδα γύρισαν τα ρολόγια,1998

Υπάρχει Ελπίδα;-ΜΑΡΙΑ ΠΙΣΙΩΤΗ

Στον παραλογισμό του κέρδους
αναλώνονται σώμα και ψυχή.
Με παρωπίδες προχωρούν.
Η φωτιά πολεμά τη φωτιά
κι η Ειρήνη μοιάζει ουτοπία.
Στα βάθη των αιώνων
αργοσβήνει το γέλιο της.
Ο Τρυγαίος απάνω στο σκαθάρι
απτόητος συνεχίζει τις προσπάθειες
ν’ αρπάξει το γουδοχέρι του Πολέμου.
Η Ελπίδα δε χάθηκε ακόμα.

Πηγή: αιωρούμενο νησί, 1999

Στην ελπίδα-ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Σε τι άθλιες συνθήκες ζει
στριμωγμένη μέσα μας
σα να’ ναι αέρας χωρίς φτερά
σα να’ ναι φως
από τον ουρανό τιμωρημένο
στα σκοτεινά να πνέει

ανέχεται
να την ενοχοποιούν τα βάσανά μας
πως τ’ αμελεί

να την καταριούνται οι προδομένοι
λες κι είναι η μάνα του Ιούδα

τη ραπίζουν οι απώλειες
πως άλλα είχε υποσχεθεί

τα δέχεται όλα, ευγνώμων
αρκεί που μένουμε όλοι μαζί της

το απωθούμε
σα να μη συμβαίνει του φερόμαστε
κάπως ταπεινώνει να ελπίζεις

κι όμως
ενώ είναι πρωί
σα να νύχτωσε μοιάζει

όταν αντιληφθούμε ότι λείπει η ελπίδα
για λίγο δηλαδή κάνα δεκάλεπτο το πολύ

όσο για να ψωνίσει για μας από δίπλα
κάτι που έχει από παντού αλλού
εκλείψει.

Πηγή: Τα εύρετρα, Ίκαρος,2011

Tα αγνοούμενα-ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Πώς δηλαδή με ποιο ασφαλέστερο μέσον
να έφευγες.
Mέσω μιας χειραψίας;
Διάβασε το φάκελό της να φρίξεις
πόσα χέρια χάσανε τη ζωή τους
στους παγετώνες της θαμμένα πόσα
στους καύσωνές της αποτεφρώθηκαν
και πόσα ακόμα τα αγνοούμενα
– τα 'χουνε πια ξεγράψει οι δικοί τους.

Σκέπτομαι
τόσες φορές φιλήθηκε με το Θεό
η ελπίδα όταν
ποιος εγκατέλειπε τον άλλον
δεν έγινε γνωστό
σε βαρυχειμωνιά δημόσια φιλήθηκε
ενώπιον ανθρωπότητος
διάτρητης από πίστη καταρρακτώδη

αναρωτιέμαι την κακολόγησε κανείς
την επιλήψιμη ελπίδα;
Kανείς. Eκτός από εκείνη
την παλαιών αρχών απελπισία.

Πηγή: Ήχος απομακρύνσεων, Ίκαρος 2001

Ελπίδα ζωής- ΜΑΡΙΑ ΠΙΣΙΩΤΗ

Με δέος πιάνω τη στιγμή
της συρρίκνωσής μου.
–Μια απειροελάχιστη
ανάερη ρανίδα–
Ρίχνω στον κόσμο
μια ματιά.
Τα ηλεκτροφόρα κύματά του
φωτίζουν την γκρίζα έρημο
που βοά.
Μόνο στις λιγοστές οάσεις
ακολουθούν υπόγεια διαδρομή.
Εκείνα τα σημάδια του χθες
ακόμα αναπνέουν.

Πηγή:Το υδάτινο πέρασμα του χρόνου, 2001

Ελπίζοντας-ΘΕΟΔΩΡΑ ΝΤΑΚΟΥ

Βασικά γδυθήκαμε
ελπίζοντας τη νύχτα χωρίς πανικό.

Στην εμμονή της ακατάβλητης νεότητας
ακατάσχετη η αιμορραγία πυροβολούσε.

Πηγή: Ο θάνατος του χρόνου, 2004

Ελπίζοντας-ΘΕΟΔΩΡΑ ΝΤΑΚΟΥ (ΙΙ)

Οιδήματα αιματηρά στο μυαλό
θρυμματισμένο στόμα
κι όμως βογκάει, ελπίζοντας
στ’ αγαπημένο άγγιγμα
που θα τον σώσει.

Πηγή: Ο θάνατος του χρόνου, 2004

Χωρίς ελπίδα-ΘΕΟΔΩΡΑ ΝΤΑΚΟΥ

Χωρίς ελπίδα επιστροφής
ή γράμματα απ’ την πατρίδα,
ήρθε ο καιρός για μια καινούρια μουσική
στη σκοτεινιά μιας χώρας
που προσμένει ματωμένους μετανάστες
ν’ ασβεστώσουν την ομίχλη της
με περισσεύματα ζωής

το κύτταρο της μνήμης διπλωμένο
σαν πιστοποιητικό μιας εποχής
στο πορτοφόλι.

Πηγή: Ο θάνατος του χρόνου, 2004

Δεν έχω ελπίδα-ΝΙΚΟΣ ΜΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

Ανάβαση μακράς πνοής
Σε κοντόσωμη κλίμακα
Ανιχνευτές σπινθήρων
Σε φάση αναστολής
Κολλημένα, άφωνα αγάλματα.

Δεν έχω ελπίδα
Ή λόγο για ν’ αντισταθώ
Δε βλέπω τίποτα
Μυρίζω επιτέλους γιασεμί
Κι η γυαλάδα στις κόρες
Λυγμός των αντιφάσεων.

Πηγή: Δυο παράθυρα με κιμωλία ,2005

Ελπίδα-ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΔΑΤΟΥ

Θαλάσσια χελώνα
ακίνητη στην παραλία
Με στόμα ανοιχτό
Μάτια πεταμένα έξω
Κίτρινη σαν ήλιος
προ πολλού πεθαμένος
Μνήμη σκιάχτρο
που δεν φοβίζει πια
ούτε τα πουλιά
Καραβάνι με καμήλες
σε αναζήτηση δρόμου
μες στην έρημο
Νερά ποταμού
που του άλλαξαν κοίτη
και πάλι δακρύζει
Η μικρή μου άφοβη ελπίδα
Η ανόητη πηγή
η μπαζωμένη

Πηγή:Αβλαβής διέλευση, 2009

Ληγμένη ελπίδα- ΜΑΝΟΣ ΜΕΛΙΣΣΟΥΡΓΑΚΗΣ

Στη νύκτα μέσα,
πριν το φως αχνίσει,
πριν κινήσει ηδονικά τα φτερά του
στου νοτιά τη ζεστή δρόσο,
πριν ανοιχτούν τα κοχύλια στην άκρη της άμμου
λουσμένα διαμάντια να δείξουν.

Πριν οι Σποράδες
Ζώσουν την αυγή στην ψυχή σου
Και τα φύκια με ρίγος
τ’ αγκάθια του αχινού χαϊδέψουν.

Πριν του σκότους τα παιδιά τρομαγμένα
το σώμα τους σύρουν στου ωκεανού τα βάθη.

Τα νυσταγμένα κοράλλια
της ώριμης ψυχής σου
ανθίσουν ξανά…

Ήρθες. Μα πώς;
Πού ήταν ο δρόμος,
νωρίς να βγω στο φως,
χωρίς ληγμένη ελπίδα!...

Πηγή: Φως και Σκιές, Κέδρος,2017

Ελπίδα- ΠΟΠΗ ΚΛΕΙΔΑΡΑ

Με μάγεψε ο τρύπιος ουρανός…
στάζει φωτιά,δηλητήριο απ’ το καλό,
κατακάθεται ο καρπός της ανέχειας μες στο σύννεφο,
κληρώνεται ο φόβος τελικά,
καμιά σταγόνα Θεού.

Κάθε τέλος μια αρχή
και την προσμένω…
ντυμένη απ’ την κορφή μέχρι τα νύχια
με το πέπλο ενός αυγερινού
για να ξυπνήσει η όμορφη μέρα.

Πηγή: Λόγια της άμμου,2019

Ελπίδα- ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Στη Γεωργία, στη Ραφαέλα

Πέτα το κόκκινο
τριαντάφυλλο στο Μόσκοβα
Στα βρόμικα γκρίζα νερά ίσως έχει
καλύτερη τύχη

Πηγή: Έλικας φανταστικού ελικόπτερου, Φαρφουλάς,2020

Ελπίδα-ΣΤΕΛΛΑ ΠΕΤΡΙΔΟΥ

Από ποιο παραμύθι ξεχύθηκες;
Από ποια βελουδένια ιστορία
κι έχει πλάνα η ματιά σου πορεία
στη ζωή την πεζή σαν αφίχθηκες;
Σκυθρωπές οι χαρές που ενδύθηκες.
Μικροβίων ενθυμίζουν σωρεία.
Από ποιο παραμύθι ξεχύθηκες;
Από ποια βελουδένια ιστορία;
Δυνατή στα δεινά δεν κρατήθηκες
κι η σιωπή σου έχει πια διορία,
να τραπεί στο σκοτάδι εξορία.
Απ'το κύμα του φόβου ηττήθηκες.
Από ποιο παραμύθι ξεχύθηκες;

Πηγή: Ροντέλα 4 εποχών,2021

Σκόρπιες ελπίδες- ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Είθε να προσκυνήσει ο άγγελος ότι του έχει μέλει.
Πώς η οπτασία γνέφει σκυφτά το άσμα;
Πώς ο ουρανός περπατά στο χώμα;
Πώς οι τρύπες βουλιάζουν τα πέπλα;
Μικρός θεός με υπόσταση γήινη.
Τι άλλο θα δουν τα μάτια ακόμα;
Να αγαπά σειρήνα που ακρωτηριάζει το αθάνατο.
Να τρώει σκέψεις και ν ’αφοδεύει ελπίδες.
Να εξομολογείται σε λυγμούς και βουλιάζει στο σώμα του.
Το άσπρο δωμάτιο υπέροχο είναι.
Τώρα εδώ κατοικεί ο Αρχάγγελος.
Προαγωγή πήρε το βύθισμα.
Έγινε. Γίνεται. Κενό στην προσευχή του.
Άλλαξε πίστη.
Ο χριστιανός έγινε κάτι που δεν ξέρω,
Και αν ζητήσει συγχώρεση.
Αμαρτία έχει.

Πηγή: Του Ήλιου η ηχώ, Εκδόσεις Κούρος,2021

Eλπίδα - ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΣΙΛΕΡ

1
Όλοι μιλούν αδιάκοπα για ευτυχισμένα χρόνια
και πλάθουν όνειρα χρυσά΄ και με γοργά φτερά
τους βλέπεις όλους να πετούν και αποζητούν αιώνια
σε κόσμους άλλους μια άφθαστη, μια ατέλειωτη χαρά.
Γερνά ο κόσμος με καιρό και πάλι ξανανιώνει
μα την ελπίδα απ’ την ψυχή κανείς δεν ξεριζώνει.

2
Η ελπίδα μέσα στη ζωή καθένα συνοδεύει
εκείνη το φαιδρό παιδί για πάντα τριγυρνά΄
η μαγική της η μορφή το νέο σαγηνεύει΄
το γέρο και ως τον τάφο του εκείνη κυβερνά΄
γιατί κι αν κλειεί στον τάφο του του πόνου τη ρυτίδα,
και εκεί, σιμά στο μνήμα του, φυτεύει την ελπίδα.

3
Δεν είναι πόθος μάταιος,όνειρο που δε μένει,
ουδέ φυτρώνει άσκοπα σ’ ανόητη καρδιά,
Για κάτι τι καλύτερο είμαστε γεννημένοι΄
τέτοια φωνή στα στήθια μας ακούεται βαθιά.
Και ό,τι εκείνη η μυστική φωνή μας ψιθυρίζει,
δεν είναι πλάνη της ψυχής που αδιάκοπα ελπίζει.

Μετάφραση: Θεόφιλος Βορέας
Πηγή: Νέα παγκόσμια ποιητική ανθολογία Ρίτας Μπούμη- Νίκου Παππά

Τραγούδι χωρίς ελπίδα-ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ

Απόψε μου πάει να γράψω τα πιο πικρά στιχάκια.
Να γράψω, ας πούμε: «Έχει μι' αστροφεγγιά απόψε
και τα μενεξεδιά αστεράκια λαμπυρίζουνε στα χάη».
Της νύχτας ο άνεμος διαβαίνει στους ουρανούς και τραγουδάει.
Απόψε μου πάει να γράψω τα πιο πικρά στιχάκια.
Την αγαπούσα εγώ, και κάπου - κάπου μ' αγάπαγε κι εκείνη.

Χιλιάδες βράδια , όπως και τώρα, την έσφιγγα στην αγκαλιά μου.
Αμέτρητα φιλιά της έδινα κάτω απ' τον άσωτο ουρανό.
Μ' αγάπαγε κι εκείνη, και κάπου - κάπου την αγάπαγα κι εγώ.
Πως να μην τ' αγαπήσεις τα μεγάλα , τα ήμερα μάτια της.
Απόψε μου πάει να γράψω τα πιο πικρά στιχάκια.
Θα σκέφτομαι πως δεν την έχω εγώ.
Θα νιώθω ότι την έχω χάσει.
Θ' ακούω την απέραντη νύχτα,
την πέντε φορές απέραντη χωρίς εκείνην.
Και τους στίχους να πέφτουν στην ψυχή μου
όπως πέφτει η δροσιά στο λιβάδι.
Τι έχει να κάνει που η δικιά μου αγάπη
εκείνηνε δεν την αγγίζει...
Έχει μι' αστροφεγγιά απόψε, μα εκείνη δεν είναι μαζί μου.
Αυτά λοιπόν. Πέρα , μακριά , άνθρωποι τραγουδάνε.
Μακριά , πέρα.
Πως να χαρεί η ψυχή μου, αφού εκείνη εχάθηκε...
Την αναζητάει η καρδιά μου, τη γυρεύει παντού.
Την αναζητάει η καρδιά μου , μα εκείνη δεν είναι μαζί μου.
Απαράλλαχτη η νύχτα ασημώνει τ' απαράλλαχτα δένδρα.
Μα από τότε όμως εμείς ως τώρα έχουμε αλλάξει.
Τώρα πια δεν την αγαπάω , σίγουρα....
Πόσο όμως, Θε μου, την αγάπαγα τότε.
Πολέμαγε η φωνή μου να βρει τη ριπή του ανέμου
που θαν της άγγιζε το αφτί.
Με άλλον. Με κάποιον άλλον θα είναι.
όπως και πριν τήνε πάρει το φιλί μου.
Η φωνή της , τ' αστραφτερό της σώμα.
Τ' ατέλειωτα μάτια της.
Τώρα πια δεν την αγαπάω, σίγουρα...
Μπορεί όμως και να την αγαπάω.
Βιάζεται ο έρωτας να λείψει κι αργεί να φύγει η λησμονιά.
Χιλιάδες βράδια αφού , όπως και τώρα,
την έσφιγγα στην αγκαλιά μου -
πως να χαρεί η ψυχή μου , αφού εκείνη εχάθηκε...
Μπορεί να 'ναι αυτός ο τελευταίος καημός
που μου ανάβει εκείνη,
κι αυτοί εδώ οι τελευταίοι στίχοι που γράφω για κείνην εγώ .

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής
Πηγή: Είκοσι Ερωτικά Ποιήματα και ένα τραγούδι χωρίς καμιάν ελπίδα,Gutenberg - Τυπωθήτω,2005

Του κόσμου η ελπίδα- ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ

1
Είναι η καταπίεση τόσο παλιά
όσο τα μούσκλια γύρω από τη λίμνη;
Δεν μπορείς να αποφύγεις
τα μούσκλια γύρω από τη λίμνη.
Μήπως όλα όσα βλέπω είναι φυσικά
κι εγώ είμαι άρρωστος
και θέλω
να καταργήσω αυτό που δεν μπορεί να καταργηθεί;
Διάβασα τραγούδια των Αιγυπτίων,
των ανθρώπων που έχτισαν τις πυραμίδες.
Διαμαρτύρονταν για τα φορτία τους
και ρωτούσαν πότε θα έπαυε η καταδυνάστευση.
Πριν από τέσσερις χιλιάδες χρόνια.

Η καταπίεση είναι ίσως αναπόφευκτη
μοιάζει με τα βρύα.

2
Όταν ένα παιδί ξεφύγει
και βρεθεί κάτω από τις ρόδες του αυτοκινήτου,
κάποιος θα το τραβήξει στο πεζοδρόμιο.
Και δεν το κάνει αυτό επειδή είναι ανώτερος
και θα του στήσουν μνημείο.
Οποιοσδήποτε θα τραβούσε το παιδί
μακριά από το αυτοκίνητο.

Αλλά εδώ είναι πολλοί πεσμένοι κάτω από το αυτοκίνητο
και κόσμος πολύς
τους προσπερνά και τίποτα δεν κάνει.
Μήπως αυτό συμβαίνει γιατί έμειναν
πάρα πολλοί που υποφέρουν;
Μήπως δεν πρέπει πια να τους συντρέχει κανείς
γιατί είναι τόσο πολλοί;
Ολοένα πιο λίγο τους βοηθούν.
Ακόμη και οι πιο ευγενικοί άνθρωποι τους προσπερνούν
και είναι και τώρα το ίδιο ευγενικοί όπως ήταν πριν
τους προσπεράσουν.

3
Όσο πληθαίνουν εκείνοι που υποφέρουν
τόσο πιο φυσικά φαίνονται τα δεινά τους.
Ποιος θα εμπόδιζε να βραχούν τα ψάρια στη θάλασσα;
Και αυτοί οι ίδιοι που τυραννιούνται, μοιράζονται τούτη τη
σκληρότητα απέναντι σ' αυτούς τους ίδιους.

Είναι τρομερό να βλέπεις
με πόση ευκολία προσαρμόζεται ο άνθρωπος
όχι μόνο στα βάσανα των ξένων
αλλά και στα δικά του.

Όλοι όσοι έχουν αναλογιστεί αυτή
τη δυσάρεστη κατάσταση, αρνούνται
να επικαλεστούν ο ένας τον οίκτο του άλλου.
Αλλά είναι αναγκαίος
ο οίκτος του καταπιεσμένου για τον καταπιεσμένο.
Είναι του κόσμου η ελπίδα.

Μετάφραση: Ελένη Καλκάνη
Πηγή:Μπέρτολτ Μπρεχτ, Εκλεκτά Ποιήματα,Εκδοτικός οίκος Δαμιανός

Ελπίδα-ΕΜΙΛΙ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ

Είναι η ελπίδα ένα πουλί
που στην ψυχή έχω κλείσει
και δίχως λόγια τραγουδά
χωρίς να σταματήσει.

Άσπλαχνη θα ‘ν’ η θύελλα
που πάει να το σκοτώσει,
αυτό που βρίσκουν ζεστασιά
στο φτέρωμά του τόσοι.

Το άκουσα μες στην παγωνιά,
στου πέλαγου τη δίνη,
μα δε μου ζήτησε ποτέ
ψίχουλο ελεημοσύνη.

μετάφραση: Γ.Νίκας

Πηγή: https://www.musicheaven.gr/

Η Μπαλάντα της Κυρίας Ελπίδας- ΣΤΕΦΑΝ ΧΕΡΜΛΙΝ

Κυρία του σκληρού όνειρου, ευγενική
Συντρόφισσα των βασανιστηρίων, διαθήκη
Των ξυπόλητων, στερνό τραγούδι του θιάσου,
Ύστατη φλόγα στης πυράς το πιο ψηλό σκαλί,
Όνομα που κάθε νεκρό στόμα ξαναλέει,
Μες στους καπνούς της χαραυγής όπου παγώνουν οι καρδιές μας
Από το κρύο το στερνό,είσ'όρθια μπροστά στις πόρτες,
Φως των τυφλών που σπάει του σκοταδιού τον κύκλο,
Μαγικά δάχτυλα που παν ν' αγγίξουν το λαγήνι:

Όραμα τρυφερό μέσα στων εχιδνών τη νύχτα,
Λευκή τυφλή στων υγρών δρόμων τη γωνία,
Γλυκειά ασυνειδησία που στη δωδέκατη βολή γκρεμίζεται.
Κάμπε ανοιχτέ με το χοντρό των πόνων μου χαλάζι,
Ιδρώτα αυτών που ανεβαίνουν στο σταυρό,ποτήρι δάκρυα
Καθώς σπαράζω σου φωνάζω που πονώ,
Φάντασμα από μπλε και κόκκινο γυαλί,βράδυ πάνω στη θάλασσα,
Αμμουδερές ακτές με τη στερνή ψάθα θρυμματισμένη,
Εκείνοι κει που άλλο φίλο δεν έχουν απ' το θάνατο:
Οι τυραννισμένοι ελπίδα σ' ονομάζουν.

Ψωμί καθάριο, σταμνί για όσους καίγονται απ' τη δίψα,
Κλειδί που τα πιο συμπαγή τείχη στα δυο χωρίζει,
Κορφή,πανόραμα Θεού, έμφυτη αυτογνωσία,
Αλήθεια που ανασκολοπίζουν, που κρεμούν,που στραγγαλίζουν

Καταφρονεμένη επαίτισσα,πυλώνων οχυρό,
Ανατολή, πλάγιο φως απάνω στων ωρών τον κύκλο,
Τραγούδι πετεινού που απλώνεται στη χώρα πριν χαράξει,
Ξαναγεννημένη πάντοτε και πάντοτε χαμένη:
Οι τυραννισμένοι Ελπίδα σ'ονομάζουν.

Ρεφρέν

Πριγκίπισσα του κόσμου που δούλους σου μας έκανες,
Στη φωτιά των ερήμων,στα πράσινα τα κρύσταλλα του πάγου,
Σίγουρη παρουσία πίσω από τον τοίχο,
Πηγή απαγορευμένη,που μπροστά σου σκύβομε:
-Οι τυραννισμένοι Ελπίδα σ'ονομάζουν.

Μετάφραση: Νίκος Παππάς
Πηγή: Νέα παγκόσμια ποιητική ανθολογία Ρίτας Μπούμη- Νίκου Παππά

Η ελπίδα στα φτερά-ΜΠΡΕΝΤΑΝ ΚΕΝΕΛΙ

Το κορίτσι ανοίγει το ράμφος του γλάρου μ’ ένα
Κουτάλι κι αρχίζει να ξύνει το πετρέλαιο να φύγει.
Αχαλίνωτα τ’ ουρανού τα χρώματα, θρύλος και μύθος
Συντηρούν την προσήλωση όσων κλείνονται σε
Παραδοσιακές ανάγκες, όμως εγώ προμαντεύω τώρα
Έναν άδειο από πουλιά ουρανό, στου κόσμου τις ακτές
Σωρούς σκουπίδια, παχύ το μαύρο
Πνιγηρό πετρέλαιο να σκοτώνει την ελπίδα στα φτερά.
Κι αυτό το κορίτσι –είναι δεν είναι στης ήβης το κατώφλι -
Να περνάει τη ζωή του, αν είναι ένδειξη αυτό που κάνει τώρα,
Ανασταίνοντας αυτά τα αποσβολωμένα πουλιά που
Ρυπαίνουν τη θάλασσα, άψυχες πτώσεις ανάμεσα στα βράχια.
Θα στέλνει στους αιθέρες πλάσματα με λευκά φτερά
Πριν μαύρες παλίρροιες πνίξουν τις απλές ανθρώπινες λέξεις.

μετάφραση: Εύη Μανoπούλου

Ελπίδα-ΚΑΡΛΟΣ ΚΟΡΤΕΖ

Μικρό πράσινο φύλλο
βρίσκει διέξοδο
μέσ’ από μια ρωγμή του δρόμου,

πρόσκαιρες δόξες
για την πρωτόγνωρή του ελευθερία
κι έπειτα ο μαρασμός

αλλά η ρίζα εκεί από κάτω
μεγαλώνει
και δυναμώνει, δυναμώνει, δυναμώνει.

μετάφραση: Tάκης Μενδράκος
Πηγή: https://3pointmagazine.gr

Αγάπη Απαξίωση Κι Ελπίδα- ΓΚΙΓΙΟΜ ΑΠΟΛΙΝΕΡ

Σ' έσφιξα στο στήθος μου σαν περιστέρι
που μια παιδούλα πνίγει άθελά της
Σ' έκανα δική μου μ' όλη την ομορφιά σου
Μιαν ομορφιά πλουσιότερη και από όλα τα
Κοιτάσματα χρυσού της Καλιφόρνιας τον καιρό
Του πυρετού του χρυσού
Ικανοποίησα τον σαρκικό πόθο μου απ' το χαμόγελό σου
από τα βλέμματά σου από το τρεμούλιασμά σου
Έκανα δική μου είχα στη διάθεσή μου την υπερηφάνεια σου
Όταν σε κρατούσα σκυμμένη και βάστηξες
Τη δύναμή μου και τη βία μου
Πίστεψα πως όλα θα τα ’παιρνα μα ήταν πλάνη
Κι απομένω σαν τον Ιξίωνα
Μετά την ερωτική πράξη του στο φάντασμα του σύννεφου
Που έμοιαζε μ' αυτή την Ήρα την αήττητη Ήρα
Και ποιος μπορεί να πιάσει ποιος μπορεί ν' αρπάξει
Σύννεφο ποιος μπορεί ν' ακουμπήσει το χέρι του
Σ' έναν κατοπτρισμό και απατάται όποιος νομίζει
Πως μπορεί να γεμίσει τα χέρια του με γαλανό του ουρανού
Πίστεψα πως πήρα όλη την ομορφιά σου
Κι είχα μόνο το σώμα σου
Αλίμονο το σώμα δεν έχει Αιωνιότητα το σώμα λειτουργεί
Μόνο για να προσφέρει ηδονή
Μα δεν προσφέρει αγάπη
Κι είναι μάταιο τώρα
Να προσπαθώ ν’αδράξω το πνεύμα σου
Ξεγλιστρά ξεγλιστρά

Μετάφραση: Κώστας Ριτσώνης
Πηγή:https://www.hallofpeople.com

Στην Ελπίδα- ΜΙΧΑΪ ΤΣΚΟΝΑΪ ΒΙΤΕΖ

Με το θνητό ερωτοτροπείς
ουράνια Συλφίδα,
κι αν θεάς φόρεμα φορείς
αδύναμ' είσ'ελπίδα.
Σε πλάθει ο ίδιος ο θνητός
σαν έχει κακή μοίρα,
σε προσκυνά γονατιστός
σαν άγγελο σωτήρα...

Οι στοχασμοί μου κάθε αυγή
χαρούμενο μελίσσι,
αλαφροπέτα στην αυλή
τα ρόδα να φιλήσει.
Όμως ο ανθώνας μου λειψός,
ποθούσε η καρδιά τόσο
μια Πασχαλιά κι ο ουρανός
μου'ταζε: "θα σ' τη δώσω".
Τα ρόδα ω τα ευωδιαστά
πέσανε πανιασμένα,
πηγές,ρυάκια και φυτά
στεγνώσαν ένα ένα.
Κι έγιν' η φωτεινή χαρά
σκοταδερός χειμώνας
και η ζωή μου η γλυκιά
κόλαση και παγώνας.
Παράτησέ με μοναχό,
Ελπίδα,είσαι πλανεύτρα,
στα γερατειά όσο προχωρώ
στη γη διπλώνω,ψεύτρα!
Όλον με πήρε η παγωνιά
κι ο γρόθος ξεκλειδώνει
στον ουρανό η ψυχή ψηλά
το σώμα μου στη σκόνη.
Ο κήπος μου είναι χλωμός
ξερό το λιβαδάκι
του ήλιου χάθηκε το φως
βουβάθη το δασάκι.
Μαγευτικοί κελαηδισμοί
χαρές,ελπίδες,μπρίο,
φώτα,λαμπροί χρωματισμοί
ω Πασχαλιά μου, αντίο!

Μετάφραση: Ρίτα Μπούμη-Παπά
Πηγή: Νέα παγκόσμια ποιητική ανθολογία Ρίτας Μπούμη- Νίκου Παππά

Ελπίδα- ΡΙΧΑΡΔΑ ΧΟΥΧ

Λικνίζω την ελπίδα της καρδιάς μου
πάνω στους κλώνους • μείνε κει,αχ μείνε
ακόμα λίγο άγριο περιστέρι,
στον πράσινο τον ίσκιο της καρδιάς μου!

Τα πλουμιστά φτερά της ξεδιπλώνει
που λάμπουν σαν του παγωνιού γαλάζια,
τα συμμαζεύει,ορμά ψηλά, σκιρτούνε
της καρδιάς μου τ'αλαφρά βλαστάρια.

Μετάφραση: Νίκος Παππάς
Πηγή: Νέα παγκόσμια ποιητική ανθολογία Ρίτας Μπούμη- Νίκου Παππά

Ελπίδα- ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ

Δουλεύουν, οι ατομικοί αντιδραστήρες,δουλεύουν,
φεύγουν τα τεχνητά φεγγάρια καθώς ο ήλιος ανατέλλει
κι όταν ο ήλιος ανατέλλει, τα καμιόνια των σκουπιδιών,
μαζεύουν τους πεθαμένους από τα καλντερίμια,
τους άνεργους πεθαμένους, τους πεινασμένους πεθαμένους.

Δουλεύουν, οι ατομικοί αντιδραστήρες,δουλεύουν΄
φεύγουν τα τεχνητά φεγγάρια καθώς ο ήλιος ανατέλλει
κι όταν ο ήλιος ανατέλλει, η χωριάτικη οικογένεια,
ο άντρας, η γυναίκα, ο γάιδαρος και το αλέτρι,
η γυναίκα με το γάιδαρο στ'αλέτρι ζευγμένη,
καλλιεργούν τη γη. Μια χούφτα γη...

Δουλεύουν, οι ατομικοί αντιδραστήρες δουλεύουν,
φεύγουν τα τεχνητά φεγγάρια καθώς ο ήλιος ανατέλλει
κι όταν ο ήλιος ανατέλλει πεθαίνει ένα παιδί,
ένα Γιαπωνεζάκι στη Χιροσίμα,
στα δώδεκά του χρόνια
όχι από πνιγμό,ούτε από μηνιγγίτη,
πεθαίνει από χίλια εννιακόσια πενήντα οχτώ,
πεθαίνει ένα Γιαπωνεζέκι στη Χιροσίμα
επειδή γεννήθηκε στα χίλια εννιακόσμια σαράντα πέντε.

Δουλεύουν οι ατομικοί αντιδραστήρες,δουλεύουν
φεύγουν τα τεχνητά φεγγάρια καθώς ο ήλιος ανατέλλει
κι όταν ο ήλιος ανατέλλει ένας άνθρωπος στρουμπουλός
σηκώνεται απ' το κρεβάτι του, ντύνεται σκεφτικός:
"Σήμερα ποιους θα καταδώσω;
του Προϊστάμενού μου την εύνοια να'χω;"

Δουλεύουν, οι ατομικοί αντιδραστήρες, δουλεύουν,
φεύγουν τα τεχνητά φεγγάρια καθώς ο ήλιος ανατέλλει
κι όταν ο ήλιος ανατέλλει, το νέγρο σωφέρ
κρεμάνε στο δέντρο στην άκρια του δρόμου,
με πετρέλαιο τον ραντίζουν και τον καίνε,
ύστερα ο ένας τους πάει να πιει καφέ,
ο άλλος κουρεύεται στον μπαρμπέρη,
μερικοί ανοίγουν τα μαγαζιά τους από νωρίς,
άλλοι πάλι φιλούν την κορούλα τους στο μέτωπο.

Δουλεύουν, οι ατομικοί αντιδραστήρες, δουλεύουν,
φεύγουν τα τεχνητά φεγγάρια καθώς ο ήλιος ανατέλλει
κι όταν ο ήλιος ανατέλλει τη φυλακισμένη γυναίκα
δεμένη με λουριά ανάσκελα στο τραπέζι,
τα στήθια της γυμνά στο αίμα βουτηγμένα,
σ'ένα μπουντρούμι την ανακρίνουν,
ο ένας εικοσάχρονος, ο άλλος εξηντάρης
μες στον ιδρώτα τα πουκάμισά τους, τα μπράτσα τους λερωμένα.

Δουλεύουν, οι ατομικοί αντιδραστήρες,δουλεύουν,
φεύγουν τα τεχνητά φεγγάρια καθώς ο ήλιος ανατέλλει
κι όταν ο ήλιος ανατέλλει στο ροδοπέταλο,
αμίλητοι πιλότοι στο αεροδρόμιο
τη βόμβα "Η" φορτώνουν στ' αεριοπροωθούμενά τους.
Κι όταν ο ήλιος ανατέλλει, όταν ανατέλλει ο ήλιος
με τα αυτόματά τους θερίζουν
τους φοιτητές τους εργάτες
και στη λεωφόρο με τις ακακίες
γλάστρες στα παράθυρα και στα μπαλκόνια.

Κι όταν ο ήλιος ανατέλλει ο εκπρόσωπος του κράτους
στη βίλα του γυρίζει μετά τη δεξίωση.
Κι όταν ο ήλιος ανατέλλει κελαηδούν τα πουλιά.
Κι όταν ο ήλιος ανατέλλει, όταν ανατέλλει ο ήλιος
μια μωρομάνα βυζαίνει το παιδί της.

Δουλεύουν , οι ατομικοί αντιδραστήρες, δουλεύουν
φεύγουν τα τεχνητά φεγγάρια καθώς ο ήλιος ανατέλλει.
Και όταν ο ήλιος ανατέλλει μια νύχτα εγώ,
μια νύχτα ατέλειωτη πάλι ξάγρυπνος
πέρασα μέσα σε πόνους.
Σκεφτόμουνα το θάνατο,εσένα,
και νοσταλγούσα την πατρίδα,
εσένα,την πατρίδα και τον κόσμο μας.

Δουλεύουν οι ατομικοί αντιδραστήρες, δουλεύουν,
φεύγουν τα τεχνητά φεγγάρια καθώς ο ήλιος ανατέλλει
κι όταν ο ήλιος ανατέλλει λες να μην έχω καμιάν ελπίδα;
Ελπίδα,ελπίδα,ελπίδα,
στον άνθρωπο ελπίδα...
1958

Μετάφραση: Έρμος Αργαίος
Πηγή: Ανθολογία τούρκικης προοδευτικής ποίησης,αλφειός,1981

Ελπίδα- MARCEL LECOMTE

Όταν η γη είναι διάβροχη από λάμψεις φανερώνει ένα αρείφνητο τοπίο
με σπίτια δάση κι ανθρώπους που σαλεύουν βαδίζουν μα σας φυλακίζουν,
κι όλη τη μέρα κάνεις στο μάκρος τους τον περίπατό σου. Έτσι πάνω στη γη
που είναι ένας περίβολος κι όπου είναι κανείς φυλακισμένος οι χίλιες κινήσεις
των βημάτων έχουν μεγάλη βιάση να δεχτούν απ'όλες τις κινήσεις των νέων
κοριτσιών κλαδιά,απ'όλες τις κινήσεις του τοπίου την ορμή που ελευθερώνει
κάθε μια τους,κ' έτσι προχωρεί κανείς, έτσι χορεύει.

Πηγή: Ανθολογία βέλγικης ποιήσεως, Οι γαλλόφωνοι,Άρη Δικταίου,Εκδόσεις Γ.Φέξη,1969

Ελπίδα- ARIPIRALA VISWAM

Κάπου
Ανάμεσα στο αδιέξοδο της ελπίδας
Και στα κιτρινισμένα μάτια

Κάπου
Ανάμεσα στους διάδρομους της προσμονής
Και στο πηγάδι της απελπισιάς

Κάπου
Ανάμεσα στους σιωπηλούς αναστεναγμούς
Και στης καρδιάς τους σπαραγμούς

Κάπου
Δίχως σκιές
Υπάρχει ελπίδα

Πηγή: Σύγχρονη ινδική ποίηση,Βασίλη Γ.Βιτσαξή, Βιβλιοπωλείον της «Εστίας»

Δουλειά χωρίς ελπίδα- ΣΑΜΙΟΥΕΛ ΤΕΪΛΟΡ ΚΟΛΕΡΙΤΖ

Όλα δουλεύουν στην πλάση. Για δες: Τα μελίσσια βουΐζουν,
απ’ τις φωλιές τους οι σάλιαγκοι βγήκαν• στρουθιά φτερουγίζουν.
Και να που κι ο γέρος χειμώνας κι αυτός στο γαλάζιο του απείρου
έχει στα μάτια του κάτι σα φως ανοιξιάτικου ονείρου.
Μόνος εγώ μέσα σ’ όλα με δίχως δουλειά τριγυρνάω,
κι ούτ’ αγαπώ, κι ούτε μέλι τρυγώ, κι ούτε πια τραγουδάω.
Κι όμως γνωρίζω κάτι άγνωστους όχτους που αμάραντ’ ανθίζουν,
ξέρω κρυμμένες πηγές που το νέκταρ σε ρυάκια σκορπίζουν.
Γι’ άλλους, αμάραντα, αλλοίμονο, γι’ άλλους αν θέλετ’ ανθίστε•
όχι! για με μην ανθίστε. Μακριά μου ρυάκια κυλήστε•
μ’ έν’ αστεφάνωτο μέτωπο φεύγω με χείλη φρυγμένα,
κι αν με ρωτάς ποιος με πνίγει καημός, άκου τούτο από μένα:
Δίχως ελπίδα η δουλειά νέκταρ μέσα σε κόσκινο χύνει,
και δίχως κάποιο σκοπό η ελπίδα δε ζει• μήτ’ εκείνη.

Μετάφραση: Λάμπρος Πορφύρας

Τα λουλούδια είναι χωρίς ελπίδα-ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΟΡΚΙΑ

Τα λουλούδια είναι χωρίς ελπίδα.
Διότι η ελπίδα είναι αύριο

και τα λουλούδια δεν έχουν αύριο.

μετάφραση: Σπύρος Δόικας

Πηγή:Voces

Χαμένη γενιά- Υπάρχει ελπίδα-ΤΖΟΝΑΘΑΝ ΡΙΝΤ

Εγώ – είμαι μέρος μιας χαμένης γενιάς
Και αρνούμαι να πιστέψω ότι
Μπορώ να αλλάξω τον κόσμο.
Καταλαβαίνω ότι ίσως σε σοκάρει αυτό , αλλά
" Η ευτυχία είναι ήδη μέσα σου "
- Αυτό είναι ένα ψέμα στην πραγματικότητα .
Τα χρήματα θα με κάνουν ευτυχισμένο
Και όταν κλείσω τα τριάντα , θα πω στον απόγονό μου ότι
Αυτός - δεν είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μου .
Το αφεντικό μου θα ξέρει ότι
Βασική αρχή μου είναι:
Η δουλειά
Είναι πιο σημαντική από ό, τι
Η οικογένεια
Ακούστε:
Όπως κι αιώνες πριν
Οι άνθρωποι ζουν σε οικογένειες
Αλλά τώρα
Η κοινωνία δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια
Οι ειδικοί μου λένε ότι
Σε τριάντα χρόνια , εγώ θα γιορτάζω τη δεκαετή επέτειο του διαζυγίου μου .
Δεν πιστεύω ότι
Θα ζω στη χώρα , που θα έχω δημιουργήσει ο ίδιος .
Στο μέλλον
Η καταστροφή της φύσης θ’ αποτελεί κανόνα .
Κανείς δεν πιστεύει ότι
Θα καταφέρουμε να διατηρήσουμε τον όμορφο πλανήτη μας .
Και φυσικά
Η γενιά μου έχει χαθεί .
Είναι ανόητο να πιστεύει κανείς ότι
Υπάρχει ελπίδα.

Πηγή: https://www.diaforetiko.gr

 

Έρευνα- Επιμέλεια αφιερώματος: Αγγελική Καραπάνου 

 

Η  αναδημοσίευση του περιεχομένου του παρόντος διαδικτυακού ιστότοπου ΕΝΝΕΠΕ ΜΟΥΣΑ επιτρέπεται ΜΟΝΟ με την παράθεση πηγής και ενεργού συνδέσμου (link).

 

 

Έννεπε Μούσα

Έννεπε Μούσα!
Για τους εραστές της ποίησης και της στιχουργικής!
Για προβολή γνωστών κι άγνωστων δημιουργών!
Για επικοινωνία μέσα από έργα αγαπημένα!
Έννεπε Μούσα!
Με όχημα την πένα, το ταξίδι, τ’ όνειρο!!!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ

Η  αναδημοσίευση του περιεχομένου του παρόντος διαδικτυακού ιστότοπου ΕΝΝΕΠΕ ΜΟΥΣΑ επιτρέπεται ΜΟΝΟ με την παράθεση πηγής και ενεργού συνδέσμου (link).

  

Τα Cookies βελτιώνουν την απόδοση της σελίδας μας. Δεν αποθηκεύουμε προσωπικές σας πληροφορίες. Μας επιτρέπετε να τα χρησιμοποιούμε;