Θα γνωρίσουμε δώδεκα ποιήματα του λογοτέχνη Άρη Γεράρδη. " Ασύμμετρες πινελιές"...
Ασύμμετρες πινελιές - Δώδεκα ποιήματα του Άρη Γεράρδη
Νύχτα δροσερή
Έβαλε το μπλε φουστάνι της μητέρας,
ενθύμιο πολέμου, εξ ου κι η τρύπα
απ’ τη σφαίρα στο μέρος της καρδιάς.
Αναστατωθήκαμε τ’ αδέρφια ζωηρά•
ξύπνησε η πεθαμένη, το πήρε, το φόρεσε
με νάζια και τώρα μας κοιτάζει με όλη
τη δροσιά της μέσ’ απ’ τον καθρέφτη.
Αχ, αυτές οι γιορτές
Όπως φτεροκοπάει ένα ψάρι,
όπως κολυμπάει ένας γύπας,
εγώ που διασχίζω ασθμαίνοντας
τα νέφη και δίνομαι σ’ εσένα
να με κόψεις φέτες βουλιμικές,
επιδόρπιο χριστουγεννιάτικο,
πασπαλισμένο άχνη και ατμούς.
Ένας Κανένας
Μαζεύει αργά τα αρθριτικά του
πηγαίνει λίγα χρόνια παραπίσω
σιγοτραγουδώντας αρχαία
λιανοτράγουδα -πλυμένα στον ήλιο-
φτύνει στις παλάμες του κι αρχίζει
να σκάβει χωρίς αναπαμό βαθιά,
με μπόλικο φιλότιμο, τον τάφο του.
Νύχτα καλοκαιριού στην Ε.Ο.
«Τι κάνει το κορίτσι μου στον πέρα δρόμο
πλάι στην εθνική οδό που ζούνε σκοτωμένοι;»
«Δεν ζούνε σκοτωμένοι εδώ, μόν’ κάποιοι
μοναχικοί στολίζουν μ’ αγριολούλουδα
τα μέτωπά τους μην φαίνονται τα αίματα•
κι εγώ, που έχασα εσένα, σου φέρνω δροσερό
νεράκι, μην μου παραπονιέσαι, αγάπη μου.»
Το αεροπλάνο
Μες στου μεσημεριού το κάμα χόρευαν
τα κορίτσια• σταματημό δεν είχαν.
Στροβιλιζόταν οι κοτσίδες τους, γελούσαν
τα εξαφτέρουγα στον ουρανό, ώσπου
πέρασε το αεροπλάνο, άφησε αθόρυβα
τ’ αυγά του κι ένας μαύρος ίσκιος έθαψε
την πόλη κι όσους τραγουδούσαν.
Ναυτικό καπρίτσιο
Ναύτης ενδέχεται να πέρασε από εδώ
που στάζει ο τόπος άγρια θαλασσινά νερά.
Πώς αλλιώς εξηγείται που τώρα όλοι
για ναυμαχίες με φρεγάτες στα όρη ομιλούν
και ντρέπονται τα ψάρια με τα ψέματά τους;
Κι αυτός ο ναύτης ο έρημος, τι γύρευε
σε τόπους ορεινούς με ορεσίβιους να ζήσει;
Τα μελαχρινά φεγγάρια
Χτες γέμισε ο ουρανός φεγγάρια.
Ήρθαν με κόκκινα μαντήλια, σκούρο
δέρμα και κατάλευκα τα δόντια,
«μιλάνε ελληνικά φαρσί, κλαίνε
για αυτούς π’ αφήσαν πίσω τους»
κι όταν βραδιάσει, σέρνουν χορούς
αντικρυστούς κάτω στα κυπαρίσσια.
Γιρλάντες Χριστουγέννων
Τυφλά, χωρίς ούτ’ ένα αστείο στα δόντια
βγάζω το μαχαίρι και τεμαχίζω τη σιωπή σου
περιμένοντας στο αίμα τις απαντήσεις σου.
Ύστερα, θα κοιμηθώ έναν αιώνα αϋπνίας
κι όταν ξημερώσει, θα λείπεις ανυποχώρητη.
Χριστουγεννιάτικες γιρλάντες και φωτάκια
θ’ ανάψω και θα τραγουδάω στο χιόνι μόνος.
Το άναυδο χαμόγελο
Βγήκε μ’ ένα χαμόγελο στο δρόμο
κι οι συνήθεις άθλιοι το πυροβόλησαν.
Κάποιος το μάζεψε στον κόρφο του απαλά,
το ’πλυνε, το ζωντάνεψε και το περιφέρει
σε λιτανείες, εθνικές γιορτές και ομιλίες.
Όλοι μας χειροκροτούμε, όταν αρχίζει
να γελάει ξανά το άναυδο χαμόγελο.
Τα παιδία παίζει
Δεν πάει να φωνάζουν οι μανάδες κάτω
από τα δέντρα, τα παιδιά δεν κατεβαίνουν.
Ένα κορίτσι κεντάει ανθάκια στο φεγγάρι,
έν’ αγόρι παίζει βιολί στα αστέρια κι ένα
άλλο - μεγαλύτερο - τεντώνει μια σφεντόνα.
Κανένα δεν σκοτώθηκε με αυτά• μονάχα
η πιο μικρή που την παρέσυρε αμάξι, χτες.
Ένα αλλιώτικο περιστέρι
Σήμερα, ολοκληρωτικά δοσμένος
στο σούρουπο, σταλάζει αγάπη
στο χορταράκι, λύπη στις μαργαρίτες
κι έξω από κάθε πραγματικότητα
το αφηρημένο του χαμόγελο γίνεται
περιστέρι απασχολημένο να πετάει,
να δείχνει το δρόμο στους χαμένους.
Μπετόβεν ζεις…
Αυτή η ήσυχη ζέστη στα μαλλιά
θυμίζει τη σύστασή μας από φιλιά
που δόθηκαν εν θερμώ, και τίποτα πια
δεν μπορεί να σταματήσει τη φλόγα μας
να διασχίζουμε απερίσπαστα δρόμους,
πάρκα, πλατείες, πιασμένοι χέρι – χέρι,
άδοντας την ενάτη του Μπετόβεν.
