Κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2025 από τις Εκδόσεις Βακχικόν η πρώτη ποιητική συλλογή του Οδυσσέα Ρεκούμη " Το αντίδωρον". Ο δημιουργός ασχολείται με τα εικαστικά και την ποίηση. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στον έντυπο και τον ηλεκτρονικό λογοτεχνικό τύπο. Στο πρώτο του ποιητικό βιβλίο θα βρούμε μια σοδειά εξήντα οκτώ ποιημάτων χωρισμένων σε τέσσερις ενότητες :"Προσφορά" (14),"Δέηση"(9),"Σώμα και αίμα" (14), "Το αντίδωρον (Γράμματα στην Α)"( 31). Η ποίησή του είναι κοινωνιοκεντρική, στοχαστική και βαθιά ανθρωπιστική. Ο λόγος του καίριος, συγκινητικός ,εξομολογητικός, ενίοτε σπαρακτικός. Στο έργο του αυτό πρόσωπα και πράγματα από τη Βίβλο λειτουργούν ως σύμβολα ισχυρά για να ζωγραφίσει τοπία του σημερινού κόσμου. Θα δούμε τρία πολύ όμορφα ποιήματα από τη συλλογή " Το αντίδωρον" και θα ευχηθούμε να είναι καλοτάξιδη!
ΝΙΠΤΩ ΤΑΣ ΧΕΙΡΑΣ.
Και είναι και αυτές οι νύχτες
που ξέρω ότι εκεί σκοτώνουν παιδιά
Φωτοστέφανα
μοιράζονται αβέρτα με το στανιό
πάνω από Τόπους Άγιους
Μες στο σαλόνι μου οι τοίχοι στενεύουν
Το ρολόι σταματά
και οι δείκτες κάνουν κύκλους σε παρελθόντα χρόνο
Ο Πιλάτος «νίπτει τας χείρας» του
και χιλιάδες σταυροί καρφώνονται σε χώμα νωπό
Ο αέρας ξάφνου
μυρίζει σάρκα καμένη
και φόβος ξεσπά σε κύματα κρύου ιδρώτα κάπου
ανάμεσα απ’ τους κροτάφους
και μια ψυχή από καιρό ακουμπισμένη στο κομοδίνο
της ιστορίας
δίπλα απ’ το κρεβάτι μου.
ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ
Γίνομαι
ο μπάτσος
ο δικαστής
και ο δεσμοφύλακας, του εαυτού μου
Με συλλαμβάνω
κάποιες νύχτες που τολμώ να κοιτάω ψηλά
Με δικάζω
τις μέρες που σκύβω
και με φυλακίζω για μια ζωή
που μου έκλεψαν άλλοι
Ρίχνω μια ταφόπλακα πάνω μου
και μετά ντύνομαι
στα μαύρα και με θρηνώ
Προσεύχομαι
κάθε μέρα η ετυμηγορία ν’ αλλάξει ή έστω, να δραπετεύσω πριν ή
μετά από τη δίκη
Κάποιος μου ’πε ν’ αλλάξω απλά τους ρόλους
Κάποιος άλλος
τη σειρά των γεγονότων
Και κάποιος τρίτος
μου ψιθύρισε στ’ αυτί
πως πρέπει να πεθάνεις πρώτα για να ζήσεις πραγματικά
Ναι
Μα πόσες φορές πρέπει κάποιος να πεθάνει
πριν να μπορέσει να ζήσει εν ζωή;
ΓΕΡΑΝΟΙ (ΣΑΝ ΑΛΛΟΙ ΟΥΡΑΝΟΊ)
Κάποιοι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι να κουβαλούν το βάρος του
κόσμου στους ώμους τους
Να μη λυγίζουν
Να εννοούν το ναι και το μαζί
Και το όχι τους να είναι φωτιά
Σαν άλλοι γερανοί να αγγίζουν τους ουρανούς
Και να ατενίζουν το απέραντο
Κάποιοι άνθρωποι χωρούν στην ψυχή τους τα πάντα
Και δεν ντρέπονται να κλαίνε
Απ’ το δάκρυ τους φυτρώνουν ομορφιές και ανθίζουν μικροί κήποι
στ’ άγγιγμά τους
Κάποιοι άνθρωποι αγκαλιάζουν με το βλέμμα τους
Και με την αγκαλιά τους σου δίνουν φτερά
Σε πνίγουν μόνο με φιλιά
Και με τις ανάσες τους σε τυλίγουν ζεστά όταν σε όλο τον κόσμο
γύρω έχει βαρυχειμωνιά
Βιογραφικό σημείωμα
Ο Οδυσσέας Ρεκούμης γεννήθηκε στην Κόρινθο και ζει στην Αθήνα. Ασχολείται με την ποίηση και τα εικαστικά. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και ψηφιακές πλατφόρμες. Το 2025 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή Το Αντίδωρον από τις εκδόσεις Βακχικόν. Παράλληλα ζωγραφίζει και υπογράφει ο ίδιος το εξώφυλλο του βιβλίου του.
