Θα γνωρίσουμε ένα τραγούδι και δύο ποιήματα του Δημήτρη Τούλιου!
Οι μπουρμπουλήθρες
Σαν φουσκάλες σκάν'
δίπλα μας ανθρώποι
δεν αφήνουν καν,
τα σημάδια οι τρόποι.
Στην νεροποντή
που τους εξατμίζει,
με κενό το νου
ο καπνός καπνίζει.
Κι έρχεται η χαρά
κι έρχεται το πένθος,
δεν ξεμένει πια
τίποτε απ΄το έθος
της στρωτής ζωής
του στρωμένου βίου.
Κάποια προσευχή
θα έλαθε του θείου,
κι ένας τιμωρός
δίχως να δικάσει,
έψαξε να βρει
πόσα να' χω χάσει
κι έδωσε καημούς
αστραπές κι οδύνες,
που σαν ποταμοί
φούσκωσαν κι εκείνες.
Μέχρι η χαραυγή
να' ρθει να χαράξει
και το χάρβαλο
στις βραγιές ν' αράξει.
Ανοιχτή πληγή,
μα σ' αυτήν ξαπλώνω
και μ' αυτήν ξυπνώ
και σ' αυτήν τελειώνω.
Πρόσβαση
Αυτή η πρόσβαση στο παρελθόν,οι λεπτομέρειες ,τα μετρήσιμα,
καλώς τηρούν τον ουρανό,
μα τον μετράνε;
Για περπατάτε.
Με πόσα βήματα δεν έχει σημασία,
μόνο καθώς διασχίζετε τα κυπαρίσσια,
κοιτάξτε αν σπαρταρά το σώμα τους.
Ύστερα εκεί στα στατιστικά δοσμένοι
μέσα σε πίτες και διαγράμματα
αναλύστε μου τις ιδέες, το βλέμμα, την απόδοση,
σαρώστε μου τη μνήμη και τη λήθη,
κατανείμετε τα αισθήματα σε υπάρχοντα και μη.
Κι ό,τι βρείτε καταχωρίστε,κατοχυρώστε και κατανοήστε.
Απ' όλα αυτά, σύμφωνα με τους τραγουδιστάδες,τους ποιητές και τους πλάνητες
θα μείνει η σκόνη.
Μα και'κει κάτι θα βρεθεί,
ώστε εξ αιτίας της
ν' ανασυσταθεί σαν ψηφιδωτό
η αποκατάσταση του χτες.
Έτσι να γράφεται η ιστορία
με λόγια του αέρα.
Συνωμοσία στη σιωπή εμπρός από έναν τοίχο
Σε 'κείνο το μέρος
που σου φυσάει στ' αυτί ανεπαίσθητες λέξεις,
έτσι και περάσεις από εκεί μια σχόλη,μια Κυριακάδα,
κανείς δεν πρόκειται να σε συναντήσει.
Αυτοί που χάθηκαν,
σε εγκατέλειψαν με ήχους που σβήνουν, με αυτοκίνητα και λεωφορεία αθόρυβα.
Και αυτοί που βρίσκονται, περνούν αστραπιαία παριστάνοντας τον ήχο που κάνει μια εξάτμιση.
Αν δεις ενα παιδί πόσο είναι ευτυχισμένο,
θα ξεχάσεις το μέλλον.
Κι αυτό είναι το πιο καλό νέο
για να το αφιερώσουμε σε κάθε έναν που υπόσχεται
ευημερία και γρόσια.
Καλύτερα,να τα πω, παρέα με τον τοίχο και τη σιωπηλή συνωμοσία του,
παρά σαράντα χρόνια συνωμότες για σιωπή.
