Δέκα ποιήματα του Δημήτρη Κυτίδη

Δέκα ποιήματα του Δημήτρη Κυτίδη

Σήμερα στη στήλη "Διαμάντια στο συρτάρι" θα σας παρουσιάσω τον  Δημήτρη Κυτίδη. Ο φιλοξενούμενός μου γεννήθηκε στο Αννόβερο Γερμανίας. Του αρέσει να γράφει ποιήματα και εδώ και δεκατέσσερα χρόνια τα μοιράζεται στο διαδίκτυο. Φέτος κυκλοφόρησε σε αυτοέκδοση η πρώτη του ποιητική συλλογή ,η οποία τιτλοφορείται "Αναλγησία". Η ποίησή του είναι  βιωματική,εξομολογητική, υπαρξιακή. Ο λόγος του είναι φρέσκος, τολμηρός, ζωντανός. Τα ποιήματά του έχουν χαλαρό μέτρο, συνήθως ομοιοκαταληξία κι έναν εσωτερικό ρυθμό που τα κάνει μελοποιήσιμα. Ο δημιουργός εκφράζει όσα τον παθιάζουν κι ενίοτε τον πονάνε με έναν ιδιαίτερο σαρκασμό, που υπογραμμίζει εύστοχα τα νοήματα των στίχων του. Στοιχεία μύθων και θρύλων κάνουν τη γραφή του ελκυστικά σκοτεινή και ατμοσφαιρική. Θα ταξιδέψουμε με δέκα ξεχωριστά ποιήματά του από την αδημοσίευτη ποιητική συλλογή του " Η γοητεία της παρακμής"!

Μικρό έργο op.69

Ας αφήσουμε τον τροβαδούρο να τυλιχθεί στις φλόγες μιας μπαλάντας.
Υβρίδιο πορφυρό,δηλητηριώδες οι μελωδίες στα αυτιά μας.
Να δούμε πως θα αναγεννηθεί και μετά να χειροκροτήσουμε.
Μετά όταν τελειώσει το ρεπερτόριό του, συνειρμικά να μιλήσουμε.

Πίνοντας κρασί και ό,τι άλλο μας καπνίσει.
Εγώ φυσικά θα σας έχω αφήσει.
Σαν το περιπλανώμενο Ιουδαίο θα τριγυρνώ.
Σε χώρες μαγικές μες το μυαλό.

Θα ξαναγαπήσω κι ας έχουν περάσει αιώνες.
Κι ας περάσω μέσα από κυκλώνες.
Μήπως δεν τα έχω ξαναπεράσει όλα αυτά;
Παίξε μουσική ρε τράγε και βάλε μας φωτιά.

Ξεκινώντας μετριοπαθώς την μέρα

Τοξική λάμψη πάνω στα αθώα χορταράκια.
Πυρηνική αντίδραση οι σκέψεις μου.
Ολική καταστροφή στη δομή του αρχικού σχέδιου.
Οπτική ψευδαίσθηση η αγκαλιά σου.

Μερικές φορές νομίζω πολλά ζητάω.
Με του ουρανού την σιωπή μιλάω.
Τα σχήματα πάνω του με κάνουν και γελάω.
Ένα καλό συναίσθημα στην τσέπη μου κρατάω.

Τι να θέλουν όλοι αυτοί στην Wall street.
Γατί πεθαμένο στην αυλή μου.
Κριτική του οπισθοδρομικού σαμποτέρ.
Γιατί το κάνω αυτό όλο με ρωτάει.

Αφού όλα είναι μάταια και ήδη έχουν γραφτεί.
Θα ξεκινήσω την επανάστασή μου από την αρχή.
Πάλι μες το μυαλό μου το νεκρό γατί.
Οι απόψεις σου για μένα είναι μια φυλακή.

Μαϊμούδες της παράδοσης

Δεν υπάρχουν κανόνες που ξεχνάνε να επαναλάβουν.
Λες και αυτό θα τους δώσει περισσότερη αξία.
Σπάω την πόρτα πιο νωρίς από την αρχική συμφωνία.

Δεν πειράζει αν σου χαλάω το άλλοθι.
Είσαι ένα ύπουλο χέρι. Όταν πάω να γράψω εσύ λες άστο.
Με αναγκάζεις να κάνω τρέλες με μυαλό αναποφάσιστο.

Στην αρχή είμαι σίγουρος πως ξέρω τι θέλω.
Και μετά σαν κλίβανος στην υψηλότερη θερμοκρασία...
Χάνομαι σε τετριμμένες λύσεις και ομοιοκαταληξία.

Σχέδιο απόδρασης

Θα περιμένω με ανυπομονησία την αστείρευτη πηγή.
Για να μην έχω λύπες αλλά μόνο ανεξάντλητη ηδονή.
Ο ξενιστής προσπαθεί να διαμορφώσει καλούς πολίτες.
Αλλά αυτοί σαν μυζητήρες γίνονται αλήτες.

Χρειάζομαι ανοικτές πόρτες να περάσω στην άλλη πλευρά.
Η απόδραση από καφκική παραβίαση, ως σωστή μετρά.
Καμία υποταγή στις ξένες εξουσίες ή γνωστές.
Έχω το δικαίωμα και φυσικά οργισμένες αρετές.

Όλα είναι ευθυγραμμισμένα έτσι όπως πρέπει.
Κοιτούσα τις προάλλες τον εαυτό μου στον καθρέπτη.
Δεν αναγνώριζα ποιος ήταν αυτός που κοιτούσα.
Γάβγιζα και νόμιζα πως μιλούσα.

Οι αχρείαστοι κανόνες ηθικής με αηδιάζουν.
Τα άλλα παράσιτα δεν μου μοιάζουν.
Αλλά στην τελική ποιος είμαι εγώ σήμερα;
Ένα παράσιτο που πίνει τον καφέ του ήρεμα.

Άδεια μέρα

Είμαστε ξένοι, κάτι πήγε στραβά.
Κάπου χάσαμε την πίστη μας.
Είμαστε ελεύθεροι να ζήσουμε
ό,τι γουστάρει η ψυχή μας.

Άμα έδωσες παραπάνω απ’ ό, τι πήρες.
Ίσως θα μπορούσε κάποιος άλλος.
Να επιστρέψει το χρέος.
Μην αφήνεις να σε ρίχνει το άγχος.

Γιατί να αντιμετωπίσω μια ακόμη μέρα
ενώ οι άνθρωποι μοιάζουν με σκιές;
Δεν ξέρω τι να πω στον κόσμο.
Μήπως σε ξέρω και από χθες;

Φοβάμαι την απόρριψη, φοβάμαι τον εαυτό μου.
Για αυτά που είμαι ικανός να κάνω.
Όλα αυτά σαν γελοίος τα σκέφτομαι.
Μια άδεια μέρα να γλυκάνω.

Ενοχές

Νιώθω πως έκανα λάθος.
Και συγχρόνως πως με νίκησαν.
Ως κομπάρσο με εκμεταλλεύτηκαν.
Πάλι είμαι εδώ, έστω ως άσος.

Δεν μπορούμε να γυρίσουμε
σκληρά λόγια που ειπώθηκαν.
Σε τιμωρίες άδικες αναλώθηκαν.
Τώρα υπογείως, μικρές στιγμές θα επενδύσουμε.

Σε ποιότητα ζωής και ουδετερότητα επιλογών.
Νοσηρή σιωπή της πλήξης των κάποτε πρωταγωνιστών.

Ηθικός αυτουργός

Για ποιο λόγο κατηγορούμαι δεν ξέρω.
Εγώ απλώς στιχάκια γράφω.
Να βρω καμιά δουλειά της προκοπής μου λένε.
Σαν τον Σίσυφο να κουβαλάω ένα βράχο.

Γόρδιος δεσμός, δεν έχω δύναμη να τον κόψω.
Οξύηχος θρήνος τα όνειρά μου.
Πάντα ο νους μου θα γυρίζει στην φαντασία.
Ολισθηρός δρόμος να βρω τα λογικά μου.

Μάγισσα

Χαλάστηκε που δεν πιάνουν οι κατάρες της.
Είναι αδιανόητο γι` αυτήν να χάνει.
Τα παιδιά γελάνε με τις παραξενιές της.
Παλιά ήταν όμορφη, ήταν κι αλάνι.

Πόσο θα ήθελα να την βάλουμε στην φωτιά.
Να καίγεται , να ουρλιάζει και να λιώνει.
Να λιώνει σαν τα άχυρα, σαν τα χαρτιά
της τράπουλας που είχε, την ώρα να σκοτώνει.

Θυμάμαι τις τυχερές της πέτρες όταν μάζευε.
Ιδιότητες πολύτιμων λίθων ήθελε να μαθαίνει.
Θυμάμαι τα άθλια βιβλία που διάβαζε.
Πόσο της άρεζε μέσα τους να αργοπεθαίνει.

Στο καθρέπτη της ανακάλυψε τις πρώτες ρυτίδες.
Τουλάχιστον αυτή ξέρει πως ήταν όμορφη.
Όλες οι φίλες της ήταν μπροστά της ακρίδες.
Τώρα ξέρει πως και αυτή είναι μια γριά άσχημη.

Καμιά νοσταλγία

Μια ηλεκτρική μελωδία στο κεφάλι μου προσπαθεί να με ξεκάνει.
To δηλητήριο που ήπια με τρελαίνει.
Θα περιμένω έως να έρθει το μέλλον.
Από το ξύπνημα έως τον βαρύ ύπνο.
Ο πονοκέφαλος έφυγε κι εγώ αναπνέω.
Σάμπως κι έζησα ο κακόμοιρος;
Πόσοι άνθρωποι με παίδεψαν...
Αυτοί ψάξανε να με βρούνε και αυτοί με διώξανε μετά.
Δεν θέλω τις χάρες τους πια.
Θα πάρω αυτά που μου ανήκουν χωρίς να τους ρωτήσω.
Με το σπαθί μου θα κόψω την μιλιά τους.
Με τα πόδια μου θα σπάσω κεφάλια που με εμποδίζουν.
Κι όμως πολλές με αγαπήσαν αλλά εγώ κάνω πως δεν θυμάμαι.
Τώρα είναι μπροστά μου και αναρωτιούνται αν υπάρχω ακόμα ή είμαι η σκιά μου.
Τυφλώθηκα από την απόρριψη. Mήπως και δεν αναγνωρίζω πια το χαμόγελο;
Θα ξυπνήσω ποτέ από τον λήθαργο του μίσους;
Τελικά πρέπει να πολεμήσω και τον εαυτό μου.
Για να συνεχίσω να ζω και επιτέλους να δω τους εχθρούς μου να πέφτουν.
Σαν τα φύλλα του φθινόπωρου. Από μόνοι τους.
Είναι τελικά έτσι όπως λένε;
Ότι ξεχνάμε τα όμορφα που ζήσαμε και μένουν μόνο οι μαύρες μέρες να θυμόμαστε;

Όνειρα

Κινήσεις συγχρονισμένων βασανιστηρίων όπως ανεβαίνουμε μια πολυκατοικία.
Στραγγαλισμένοι ανταγωνιστές.
Ένας παλιός φίλος.Το κρανίο του.
Σε μια γωνία έπαιζα σιτάρ για τους περαστικούς.
Προσπαθούσα να βρω τον δρόμο μου για το σπίτι.
Ήμουν σε μια περιοχή της Θεσσαλονίκης.
Ίσως Τριανδρία.
Και κάνω κύκλους γύρω από αυτήν την περιοχή μέχρι να βρω τον Άσπρο Πύργο.

Βιογραφικό σημείωμα

Ο Δημήτρης Kυτίδης γεννήθηκε το Ι983 στο Αννόβερο Γερμανίας. Ξεκίνησε από το 2007 να ανεβάζει ποιήματα στο ίντερνετ. Το 2021 έκανε αυτοέκδοση την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Αναλγησία.

 

 

 

Έννεπε Μούσα

Έννεπε Μούσα!
Για τους εραστές της ποίησης και της στιχουργικής!
Για προβολή γνωστών κι άγνωστων δημιουργών!
Για επικοινωνία μέσα από έργα αγαπημένα!
Έννεπε Μούσα!
Με όχημα την πένα, το ταξίδι, τ’ όνειρο!!!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ

Η  αναδημοσίευση του περιεχομένου του παρόντος διαδικτυακού ιστότοπου ΕΝΝΕΠΕ ΜΟΥΣΑ επιτρέπεται ΜΟΝΟ με την παράθεση πηγής και ενεργού συνδέσμου (link).

  

Τα Cookies βελτιώνουν την απόδοση της σελίδας μας. Δεν αποθηκεύουμε προσωπικές σας πληροφορίες. Μας επιτρέπετε να τα χρησιμοποιούμε;