Να μάθεις να φεύγεις- ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΡΑΣΧΑ

Να μάθεις να φεύγεις- ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΡΑΣΧΑ

Το "Να μάθεις να φεύγεις"  της Χριστίνας Παρασχά είναι από τα πιο εμπνευσμένα ποιήματα σχέσεων που έγιναν γνωστά τα τελευταία χρόνια στο διαδίκτυο. Η ποιήτρια όμως που το έγραψε , έπεσε θύμα διασποράς ψευδών ειδήσεων που αφορούσαν το έργο της. Συγκεκριμένα, αφού πρώτα παρουσίασε το ποίημά της στο blog της, το έστειλε  σε μια γνωστή ιστοσελίδα. Αρχικά το δημοσίευσαν κανονικά με τ'όνομά της και λίγους μήνες μετά με την υπογραφή του Μενέλαου Λουντέμη. Όταν εκείνη διαμαρτυρήθηκε, της είπαν πως έχουν πληροφορίες πως είναι του μεγάλου μας ποιητή. Τρεις μέρες μετά το κατέβασαν. Η ζημιά είχε γίνει. Έγινε αναπαραγωγή του λάθους από δεκάδες πηγές κι ακόμα και τώρα, κάποια χρόνια μετά, το ποίημα φέρει σε πολλούς ιστότοπους την υπογραφή του Μενέλαου Λουντέμη. Ας απολαύσουμε το ποίημα της Χριστίνας Παρασχά κι ας της ευχηθούμε άμεση αποκατάσταση της αλήθειας!

Να μάθεις να φεύγεις- ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΡΑΣΧΑ

Να μάθεις να φεύγεις.
Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών.
Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν.
Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας.
Να φεύγεις -αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς.
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.
Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι.
Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο.
Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ.
Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.

Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου.
(Όλα τα βράδια και τα τραγούδια δε θα είναι ποτέ δικά σας -αποδέξου το)
Να σταματήσεις να αγαπάς τον Μέλλοντα, όταν αυτό που έχεις είναι μόνο ο Ενεστώτας.
Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι - από `κει που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε.
Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες.
Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις.
Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι.

Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη.
Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι. Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο.
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω -δεν τους το χρωστάς.
Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου.
Μην πιστεύεις αυτά που λένε -η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει.
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δε θα δουλεύει.
Να μη συγχωρείς όσους δε σου έπλυναν τα πόδια σου με δάκρυα μετανοίας
Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς, οι τρίτες για τους γελοίους.
Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση, την κοροϊδία κοροϊδία.
Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει σαν μωρό κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο.
Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα, όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου.
Να μάθεις να φεύγεις.
Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες.
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα.
Να φεύγεις από όσα νόμισες γι’ αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ’ αυτά. 

Πηγές: https://www.yposimeioseis.com
&
 https://tvxs.gr/news